Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Beatrice Santos, ngunit sa loob ng limang mahabang taon, ang tanging tahanan ko ay ang Libingan ng mga Bayani kung saan nakalagay ang lapida ng aking asawang si Brigadier General Mateo Del Rosario. Ayon sa militar, ang military chopper na sinasakyan ni Mateo ay sumabog at lumubog sa malalim na karagatan sa Mindanao. Walang labi na narekober, kaya ang natira lamang sa akin ay ang kanyang kupas na uniporme at ang mabibigat na alaala.
Gabi-gabi, dinadala ko ang aking sakit sa aking nag-iisa at pinagkakatiwalaang matalik na kaibigan mula pa noong kolehiyo—si Vanessa. Siya ang sumalo sa mga luha ko, nagpakain sa akin noong mga panahong halos ayoko nang mabuhay, at ang tanging taong pilit na nagpapalakas ng loob ko.
Isang hapon, tumawag si Vanessa, masayang-masaya at umiiyak dahil sa matinding pag-lilihi.
“Bea, please… pumunta ka naman dito sa resthouse ko sa Tagaytay. Pitong buwan na ang tiyan ko, nag-iisa ako rito dahil busy ang asawa ko sa negosyo, at nag-crave talaga ako sa luto mong Caldereta,” pakiusap ni Vanessa sa kabilang linya.
Dahil parang tunay na kapatid ang turing ko kay Vanessa, hindi na ako nagdalawang-isip. Agad akong nagluto, inilagay ito sa isang malaking food container, at nagmaneho patungo sa tagong two-story resthouse na binili ni Vanessa at ng kanyang mister.
Nang makarating ako roon, bukas ang gate. Dahil madalas naman akong dumadalaw roon, dire-diretso akong pumasok hawak ang pagkain.
“Vanessa? Nandito na ang pagkain mo,” tawag ko habang binubuksan ang pinto sa sala.
Walang sumagot sa sala, ngunit narinig ko ang pamilyar at malambing na tawanan mula sa hardin sa likod, malapit sa swimming pool. Nang maglakad ako patungo sa malaking sliding glass door, natigilan ako. Ang mga paa ko ay parang ibinaon sa semento, at ang puso ko ay parang piniga sa tindi ng lamig.
Doong nakita ko si Vanessa, nakaupo sa isang silya habang hawak ang kanyang malaking tiyan. At sa paanan niya… nakaluhod ang isang lalaking walang pang-itaas, masuyong hinahagkan ang tiyan ng aking kaibigan.
Kitang-kita ko ang mahabang hugis-sulat M na pilat sa kaliwang balikat ng lalaki—ang eksaktong pilat ni Mateo na nakuha niya sa isang operasyon bago kami ikasal!
At nang tumayo ang lalaki para iabot ang baso ng gatas kay Vanessa, tumambad sa akin ang mukha na limang taon ko nang iniiyakan at dinarasal gabi-gabi.
Si Mateo. Buhay na buhay. Walang sugat, walang pilay, at nakangiting yumayakap sa aking matalik na kaibigan.
“Sigurado ka bang hindi na maghihinala si Beatrice, Love?” tanong ni Mateo kay Vanessa habang humahalik ito sa labi ng aking kaibigan. “Ayokong masira ang plano natin ngayon na malapit na nating makuha ang buong trust fund at mga korporasyon ng mga magulang niya.”
Humalakhak si Vanessa nang may halong kayabangan. “Naku, Mateo! Sobrang tanga at bulag ang babaeng ‘yon! Limang taon na siyang umiiyak sa walang lamang kabaong mo habang ikaw at ako ay nagpapakasasa sa milyun-milyong mana niya sa pamamagitan ng mga pekeng dokumentong pinapirmahan ko sa kanya!”
“Magaling talaga ang naging plano nating pekein ang pagbagsak ng chopper noon,” sang-ayon ni Mateo. “Kung hindi ko ginawa ‘yon, hindi tayo kailanman magiging malaya para magsama nang tahimik habang pinag-aarihan ang kayamanan ng pamilya niya.”
Nakatakip ang dalawa kong kamay sa aking bibig upang pigilan ang pagsinghap. Ang kirot sa aking dibdib ay biglang napalitan ng isang napakatinding galit at apoy na hindi ko kailanman naramdaman sa buong buhay ko. Limang taon… limang taon akong nagluksa at nagtapon ng luha, habang ang lalaking inalayan ko ng buong kaluluwa ko at ang babaeng itinuring kong kapatid ay nagkakamabutihan pala at niloloko ako sa sarili kong pera!
Dahan-dahan kong ibinaba sa semento ang hawak kong food container. Hindi ako nag-eskandalo noon. Umatras ako nang tahimik, sumakay sa kotse ko, at habang umiiyak sa gitna ng daan, binuo ko ang pinakamapanganib na ganti sa kanila.
(Gustong malaman kung paano ko ginamit ang mismong kasalukuyang posisyon ni Mateo sa militar at ang sarili nilang patibong upang durugin at ibagsak sila sa harap ng buong bansa? I-click ang link sa unang comment sa ibaba para mabasa ang buong karugtong!)
[KARUGTONG NG KWENTO]
Hindi ako umuwi nang gabing iyon. Dumeretso ako sa opisina ng pinakamataas na pinuno ng Armed Forces of the Philippines—si General Victoriano, ang matagal nang kaalyado ng aking yumaong ama. Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng ebidensya, ang mga nakatagong litrato, at ang kopya ng mga pekeng dokumentong ginamit nila para ilipat ang pangalan ng aking mga ari-arian.
Nanginig sa galit si General Victoriano. “Isang malaking kahihiyan sa hukbo ang ginawa ni Mateo! Pekein ang sarili niyang kamatayan para lang tumakas sa pamilya at magtago sa krimen!”
“Huwag po muna ninyo silang dakpin ngayon, General,” mahinahon ngunit matatag kong sabi. “May darating na National Military Gala sa susunod na gabi sa Manila Hotel. Dadalo roon ang lahat ng matataas na opisyal at media. Gusto kong doon sila bumagsak sa harap ng libu-libong tao.”
Sumapit ang gabi ng Gala. Puno ang grand ballroom ng mga matataas na opisyal, politiko, at mga negosyante. Nakasuot ako ng isang eleganteng itim na gown—hindi na para magluksa, kundi para maging saksi sa kamatayan ng kanilang kasinungalingan.
Maya-maya pa, bumukas ang malaking pinto. Pumasok si Mateo, suot ang kanyang buong uniporme bilang isang heneral, kasama si Vanessa na kumikinang sa kanyang mamahaling damit habang ipinagmamalaki ang kanyang tiyan.
Lumapit sila sa akin, nakangiti nang may halong panlalait. “Bea, dear… nagulat kami na nandito ka. Akala namin nasa bahay ka pa rin at nagdarasal sa puntod ni Mateo,” pang-uuyam ni Vanessa.
Tinitignan ko sila nang diretso sa mata. “Hindi na kailangan, Vanessa. Dahil ngayong gabi… ibabalik ko na sa inyo ang ‘patay’ na asawa ko.”
Bago pa sila makapagsalita, umakyat ako sa entablado at kinuha ang mikropono. Tumahimik ang buong bulwagan.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” panimula ko. “Limang taon akong nagluksa sa pagkawala ng aking asawa. Ngunit ngayong gabi, may natuklasan akong isang napakagandang milagro… ang mga patay ay muling nabubuhay!”
Sumenyas ako sa technical booth. Biglang umilaw ang malaking LED screen sa likod ko. Inilabas doon ang video recording mula sa resthouse sa Tagaytay—kung saan malinaw na maririnig ang pag-amin nina Mateo at Vanessa tungkol sa pagpeke ng kamatayan, ang pagnanakaw sa mana ko, at ang kanilang tahasang relasyon! Sumunod ding lumabas ang mga dokumento ng ilegal na paglilipat ng trust fund at ang DNA results ng sanggol na ipinagbubuntis ni Vanessa.
Suminghap ang buong bulwagan! Ang mga mata ng lahat ng heneral at opisyal ay nakatutok kay Mateo na ngayon ay namumutla na parang multo.
“Mateo Del Rosario!” dumadagundong na sigaw ni General Victoriano habang lumalapit dala ang mga armadong sundalo. “Arestado ka sa kasong desertion, faking of death, treason, at qualified theft!”
“H-hindi! Nagkakamali kayo!” sigaw ni Mateo habang pinipilit na abutin ang kanyang baril, ngunit inunahan siya ng mga sundalo at marahas na ibinagsak sa sahig para posasan.
Si Vanessa naman ay humagulgol at lumuhod sa aking paanan. “Bea! Patawarin mo ako! Kaibigan mo ako, diba?! Maawa ka sa anak ko!”
Yumuko ako at tinitigan siya nang may malamig na ngiti. “Naisip mo ba ang awa noong limang taon akong umiiyak sa harap ng kabaong habang nilalamon mo ang pera ko at sinisipingan ang asawa ko? Kinuha ko na ang lahat ng pag-aari mo, Vanessa. At ang mansyon sa Tagaytay? Nakapangalan na sa mga biktima ng digmaan.”
Habang kinakaladkad palayo si Mateo at Vanessa sa harap ng kislap ng mga kamera ng media habang nagtuturuan at nagsisihan sa kanilang kasalanan, huminga ako nang malalim.
Sa wakas, ang limang taong kadiliman ay napalitan ng liwanag. Hindi na ako ang babaeng umiiyak sa sulok—ako na ngayon ang nagmamay-ari ng sarili kong kapalaran, malaya, at matatag.
