Dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang ako, si Dr. Bianca Valerio, ngunit parang sampung taon na ang itinanda ng mukha ko dahil sa tatlumpung oras na sunod-sunod na duty sa Emergency Room ng St. Jude General Hospital. Dahil sa matinding pagod, antok, at pagkahilo, lumabas ako ng ospital bandang alas-diyes ng gabi at mabilis na nag-book ng Grab car para makauwi na sa maliit kong apartment.

Sa labas ng gate ng ospital, nakaparada ang isang itim na SUV. Nakabukas ang bintana nito at nakita kong nakatingin sa akin ang drayber na nakasuot ng itim na facemask at cap.

“Grab para kay Bianca?” tanong ng lalaki.

“Yes, manong. Sobrang pagod na po ako, pwedeng paki-lock na lang ng aircon at patuloy na tayo?” sabi ko sabay bagsak ng katawan sa backseat at ipinikit ang aking mga mata. Hindi ko na napansin ang plaka o ang makinis na leather seats ng sasakyan dahil sa sobrang antok.

Habang binabagtas namin ang tahimik na kalsada ng Maynila, naisip ko ang pasyente kong ginamot kaninang hapon—isang lalaking dinala rito na sugatan, binugbog ng mga tauhan ng isang makapangyarihang sindikato, at halos mawalan na ng hininga.

“Alam mo ba, manong…” panimula ko habang nakatingin sa labas ng bintana, pilit na kinakausap ang sarili ko para hindi ako makatulog. “Kanina, halos sumuko na ang puso ng isang pasyente ko. Sabi ng mga pulis at ng ibang senior doctor, pabayaan na raw dahil wala na kaming magagawa at baka madamay pa kami sa gulo. Pero hindi ko ginawa ‘yun. Nilabanan ko hanggang huling segundo.”

Hindi sumagot ang drayber, ngunit naramdaman kong bahagyang humina ang pagpapatakbo niya sa sasakyan.

“Alam mo kung sino ang lalaking ‘yon?” pagpapatuloy ko nang may pagmamalaki at bahagyang luha sa mata. “Siya si Alexander Montecillo—ang bilyonaryong CEO ng Montecillo Holdings na pinagpapatay at tinangkang agawan ng ari-arian ng sarili niyang mga kamag-anak. Akala ng lahat patay na siya matapos siyang itapon sa ilog. Pero habang sinasagawa ko ang emergency surgery, pinilit ko siyang buhayin dahil naniniwala akong may mga taong kailangang managot sa kasamaan nila.”

Pagka-mention ko sa pangalang Alexander Montecillo, biglang kumabig pakaliwa ang sasakyan at huminto sa gilid ng madilim na kalsada na walang ilaw.

Nagulat ako. “Hala, manong! Bakit kayo huminto rito? Hindi naman ito ang daan sa apartment ko ah!”

Dahan-dahan lumingon ang drayber. Inalis niya ang kanyang facemask at cap.

Sa liwanag ng dashboard, nanlaki ang mga mata ko. Ang lalaking kaharap ko ngayon—na may suot na mamahaling designer watch at pormal na polo na may bahid pa ng dugo kanina—ay walang iba kundi ang pasyente ko sa ER: si Alexander Montecillo! Buhay na buhay, matalim ang mga mata, at walang bakas ng pagka-comatose!

“S-sino ka… paanong…” nanginginig kong sabi, sabay hawak sa hawakan ng pinto para tumakas.

Ngunit mabilis na nai-lock ni Alexander ang mga pinto. Lumingon siya sa akin, at ang mukha niya ay namumutla na parang nakakita ng multo. Nanginginig ang mga kamay niyang humawak sa manibela.

“Doktora… paano mo nalaman na ako si Alexander Montecillo?” nanginginig at pabulong na tanong niya, habang ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang may halo-halong sindak at matinding gulat.

Napakurap-kurap ako, pilit na iniintindi ang sitwasyon habang tumitibok nang mabilis ang dibdib ko sa kaba. “H-ha? Ikaw… ikaw ang pasyente ko kanina! Paanong nakatakas ka sa ospital?! At bakit ikaw ang nagmamaneho ng Grab?!”

Huminga nang malalim si Alexander at ibinaba ang kanyang ulo sa manibela bago muling tumingin sa akin. Ang mukha niya ay putlang-putla, tila dumaan sa pinakamatinding takot sa kanyang buhay.

“Hindi ako nakatakas sa ospital, Doktora Bianca,” seryosong wika niya. “Kinuha ako ng pinagkakatiwalaan kong kanang kamay mula sa ICU kaninang alas-otso ng gabi upang ilipat sa ibang pasilidad dahil nalaman naming may nagtatangkang lasunin ako muli sa loob mismo ng St. Jude. Ang lalaking sinabi mong ‘binugbog at dinala sa ER kanina’… hindi ako ‘yun.”

Nanlamig ang buong katawan ko. “Anong ibig mong sabihin?”

“Ang dinala sa ER kanina ay ang aking body double at pinsan na nagngangalang Lucas—siya ang isinakripisyo ng mga traydor kong board of directors para palabasing patay na ako!” nanginginig na paliwanag ni Alexander. “At ang masama pa niyan… ang nag-utos na patayin ako ay ang sarili kong asawa at ang pamilya niya, na siyang nagmamay-ari at nagpapatakbo ng ospital kung saan ka nagtatrabaho ngayon!”

Biglang nag-sink in sa akin ang lahat. Ang mga senior doctor na nagmamadaling nagtulak na patayin ang tsart ng pasyente, ang mga guard na pinagbawalan akong pumasok sa ICU kaninang hapon… ginamit nila akong saksi at kasangkapan para sa kanilang madilim na plano!

“Diyos ko…” bulong ko, nanginginig na ang mga kamay. “Kung ganoon… alam na ba nilang buhay ka?”

“Sa simula, hindi pa sana nila alam,” sagot ni Alexander habang matalim na nakatitig sa akin. “Pero dahil sinabi mo sa akin ang buong detalye kanina habang akala mo ay ordinaryong Grab driver lang ako… nalaman ng mga kalaban ko ang lokasyon ko sa pamamagitan ng tracker sa sasakyang ito!”

Biglang tumunog ang telepono ni Alexander sa dashboard. Isang numero ang tumatawag—walang pangalan, ngunit kilalang-kilala ni Alexander.

Nang i-on niya ang loudspeaker, narinig namin ang boses ng kanyang asawa na si Donya Victoria Montecillo kasama ang punong doktor ng ospital.

“Alexander, asawa ko… alam naming ikaw ‘yan,” malamig at demonyong boses ang umalingawngaw sa loob ng sasakyan. “Sayang naman at nagising ka pa. At nakakatuwa namang kasama mo ngayon ang batang doktora na nagngangalang Bianca. Huwag kang mag-alala, pinadalhan na namin ng tauhan ang pwesto ninyo. Tapusin na natin ang lahat ngayong gabi.”

Bago pa makapagsalita si Alexander, sa labas ng bintana ng kotse, dalawang itim na SUV ang biglang humaharurot na huminto at hinarangan ang unahan at likuran ng aming sasakyan! Bumukas ang mga pinto nito at bumaba ang mga armadong lalaki na may dalang baril!

“Kumapit ka nang mahigpit, Doktora Bianca!” sigaw ni Alexander habang mabilis niyang binuksan ang makina, inapakang mabuti ang silinyador, at binuweltahan ang manibela para basagin ang harang sa gilid ng kalsada!

Lumipad ang sasakyan sa damuhan at humarurot sa gitna ng ulan. Sunod-sunod na putok ng baril ang tumama sa likod ng SUV, ngunit dahil bullet-proof ang sasakyan ni Alexander, ligtas kaming nakalabas sa patibong.

“Saan tayo pupunta?!” sigaw ko habang nakatakip ang mga tainga sa takot.

“Sa National Bureau of Investigation (NBI) at sa media,” seryosong sagot ni Alexander habang seryoso ang mukha at nakatingin sa daan. “Dinala mo ako sa buhay, Bianca. Ngayon, ituturo ko sa iyo kung paano pabagsakin ang mga halimaw na naghari-harian sa ibabaw ng dugo ng pamilya ko.”

Pagkalipas ng isang oras, dumeretso kami sa live broadcast studio ng pinakasikat na primetime news sa bansa, kasama ang mga ahente ng NBI na na-alert ni Alexander.

Nang gabing iyon, habang nanonood ang buong bansa—lalo na ang mga korporatong opisyal ng St. Jude General Hospital—biglang lumabas sa live television si Alexander Montecillo, kasama ako, bitbit ang lahat ng medical records, CCTV footage, at audio confession ng mga traydor.

Namutla at tuluyang bumagsak ang mundo ng mga taong umapi at nagtangkang pumatay kay Alexander nang dakmain sila ng mga awtoridad sa gitna mismo ng live broadcast. Ang mga direktor at ang asawa niya ay dinala sa kulungan habang nakaposas.

Matapos ang kaguluhang iyon, habang nakatayo kami sa veranda ng NBI headquarters at pinapanood ang pagsikat ng araw, lumingon sa akin si Alexander. Hinawakan niya ang aking mga kamay habang nakangiti.

“Dr. Bianca… iniligtas mo ang buhay ko noon. Ngayon, hayaan mong iligtas ko naman ang kinabukasan mo. Gusto mo bang maging pangunahing doktor at may-ari ng pinakamalaking medical foundation sa Asya?”

Napangiti ako habang dahan-dahang nawala ang pagod sa mga mata ko. Sa isang maling sakay ko lang ng Grab car, hindi lamang ang buhay ng isang bilyonaryo ang iniligtas ko—kundi pati na rin ang sarili kong kapalaran.