PARTE 2: ANG LIHIM SA LIKOD NG BELO AT ANG PAGHIHIGANTI
Nanginginig ang aking mga kamay habang nakaupo ako sa malamig na marmol na sahig. Tinitigan ko ang makikinis at mapuputing binti na nasa aking harapan. Walang kulubot, walang ugat na litaw, at walang anumang bakas ng katandaan. Hindi iyon katawan ng isang animnapung taong gulang na babae. Ang boses na kanina lamang ay garalgal at mahina ay biglang nagbago nang marinig ko ang isang mahinang halakhak—isang boses na malambing, mataginting, at malinaw na pag-aari ng isang dalaga.
Dahan-dahang itinaas ng babae ang kanyang dalawang kamay. Hinawakan niya ang makapal na belo na bumabalot sa kanyang ulo at marahang inalis ito kasama ang isang makapal na silicone prosthetic mask na nakadikit sa kanyang leeg at mukha. Nang mahubad ang lahat ng balatkayo, bumagsak sa kanyang balikat ang mahaba, makintab, at maitim na buhok.
Halos malaglag ang aking panga. Sa harap ko ay nakaupo ang isang napakagandang babae na sa tantya ko ay nasa edad dalawampu’t lima lamang. Ang kanyang mga mata ay matalim ngunit may bahid ng lungkot, matangos ang ilong, at mapupula ang mga labi.
—S-sino ka talaga? Nasaan si Doña Olivia? —nauutal kong tanong habang pilit kong ibinabangon ang aking sarili mula sa sahig.
Huminga siya nang malalim at tumingin nang diretso sa aking mga mata.
—Ako si Olivia, Leo. Ako si Olivia Montefalco. Walang matandang donya. Ako ang tunay na nagmamay-ari ng lahat ng kayamanang ito, —mahinahong tugon niya.
—Pero bakit? Bakit kailangan mong magpanggap na matanda? Bakit kailangan mo akong pakasalan sa ganitong paraan? Ginawa mo ba itong laro para pagtawanan ako? —sunod-sunod kong tanong, nararamdaman ang paghahalo ng gulat at kaunting galit. Matapos ang lahat ng pangungutya ng pamilya ko, matapos akong suntukin ng aking kuya at itakwil ng aking ina, isang malaking palabas lamang pala ang lahat?
Lumambot ang ekspresyon ng kanyang mukha at tumayo siya mula sa kama. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking nanginginig na balikat.
—Hindi ito laro, Leo. Ito ay usapin ng buhay at kamatayan ko, —sabi niya, at sa pagkakataong ito, narinig ko ang pait sa kanyang boses.
Pumunta siya sa malaking balkonahe ng kwarto at tumingin sa kadiliman ng bundok bago muling nagsalita.
—Dalawang taon na ang nakalilipas nang mamatay ang mga magulang ko sa isang plane crash. Iniwan nila sa akin ang buong Montefalco Holdings—mga minahan, lupain, at bilyun-bilyong ari-arian. Ngunit may kondisyon ang testamento ng aking ama. Upang maging ganap ang aking pamamahala bago sumapit ang aking ika-dalawampu’t anim na kaarawan, kailangan kong makasal. Kung hindi ako maikakasal, mapupunta ang lahat ng pamumuno sa aking tiyuhin na si Congressman Rodrigo Montefalco.
Kumuyom ang mga palad niya habang nagpapatuloy sa pagkukuwento.
—Hindi lamang pera ang gusto ni Rodrigo. Nais niya akong patayin. Siya ang utak sa likod ng aksidente ng mga magulang ko, at matapos iyon, ilang beses na rin niya akong pinagtangkaang lasunin at ipapatay. Upang mailigtas ang buhay ko, nagtago ako. Sa tulong ng pinagkakatiwalaang abogado ng aking ama, pinalabas namin sa publiko na ang namamahala sa negosyo ay ang aking lola—isang kathang-isip na “Doña Olivia” na animnapung taong gulang at may malubhang sakit, habang ako naman ay nagpanggap na nag-aaral sa ibang bansa. Ngunit nang dumating ang takdang panahon ng kasal, kailangan kong maghanap ng lalaking mapagkakatiwalaan ko nang buong puso.
Tumingin siya sa akin, may luhang nangingilid sa kanyang mga mata.
—Halos lahat ng lalaking nakapaligid sa akin ay bayaran ng tiyuhin ko o kaya’y mga taong sakim sa kapangyarihan. Hanggang sa makita kita. Noong araw na dinala mo ang iyong nanay sa ospital, nandoon ako. Nakita ko kung paano ka lumuhod sa harap ng mga doktor, kung paano ka nagmakaawa para lamang sa gamot ng iyong ina. Narinig kitang handang ibigay ang sarili mong mga organo mabuhay lamang siya. Doon ko nalaman na may isang lalaking may tunay na prinsipyo at tapat na pagmamahal. Inimbestigahan kita, Leo. Wala kang bahid ng kasakiman. Nang alukin kita ng kasal at pumayag ka upang iligtas ang nanay mo kahit alam mong hahamakin ka ng mundo… napatunayan kong hindi ako nagkamali.
Natahimik ako. Ang bigat sa aking dibdib ay unti-unting napalitan ng habag at pagkaunawa. Ang sakripisyong inakala kong para lamang sa pamilya ko ay naging daan pala upang maging sandigan ng isang babaeng matagal nang namumuhay sa takot at pag-iisa.
—Kaya pala… —bulong ko. —Kaya pala ibinigay mo ang mga titulo at sasakyan kanina.
—Gusto kong subukan kung magbabago ang pakikitungo mo kapag hawak mo na ang pera, —sabi niya habang bahagyang ngumingiti. —At higit sa lahat, gusto kong makita kung gagalangin mo pa rin ako kahit sa pag-aakalang ako ay isang matandang hukluban. Ginawa mo ang lahat ng iyon nang may buong paggalang, Leo.
Lumapit ako sa kanya at tinitigan ang kanyang mukha.
—Olivia… kahit sino ka man, tinupad mo ang pangako mong iligtas ang nanay ko. Dahil doon, may utang na loob ako sa iyo. Kung kailangan mo ng proteksyon laban sa tiyuhin mo, hindi kita iiwan.
Ngunit bago pa man siya makasagot, biglang umalingawngaw ang tunog ng sunod-sunod na busina sa ibaba ng mansion. Sumunod ang kalabog ng bakal na gate at ang tahol ng mga aso. Napatakbo kami sa balkonahe. Sa ibaba, apat na itim na van ang sapilitang pumasok sa bakuran. Lumabas mula sa mga sasakyan ang armadong mga lalaki na pinangungunahan ng isang lalakeng naka-barong tagalog—si Congressman Rodrigo.
Sa pamamagitan ng megaphone, sumigaw ang tiyuhin:
—Olivia! Huwag ka nang magtago sa likod ng pekeng donya! Alam naming nandiyan ka, kasama ang binayaran mong asawa! Tapusin na natin ang palabas na ito bago sumikat ang araw!
Nalukot ang mukha ni Olivia sa takot. Hinawakan niya ang aking braso nang mahigpit.
—Leo… natunton nila tayo. Nandito sila para kunin ang orihinal na marriage certificate at patayin ako bago marehistro ang kasal sa korte bukas ng umaga!
Tiningnan ko ang mga armadong lalaki sa ibaba, at pagkatapos ay tiningnan ko si Olivia. Nawala ang takot sa aking isip. Sa loob ng ilang oras, natutunan kong ang babaeng ito ang nagbigay ng pangalawang buhay sa aking pamilya kahit itinakwil nila ako. Hinawakan ko ang kanyang kamay at tiningnan siya nang may determinasyon.
—Hindi nila magagalaw ang kahit isang hibla ng buhok mo, Olivia. Asawa mo ako, at simula ngayong gabi, ako ang magiging kalasag mo.
PARTE 3: ANG PAGTATAPOS AT ANG PAGBABALIK SA NAKARAAN
Mabilis kaming kumilos bago pa man makapasok ang mga tauhan ni Rodrigo sa loob ng mansion. Hindi alam ng tiyuhin na binuo ni Olivia ang bahay na ito na may lihim na underground security system at monitoring room. Dinala ko si Olivia sa control bunker sa ilalim ng master bedroom. Mula roon sa mga monitor, nakita namin ang pagpasok ng mga armadong lalaki na sinisira ang mga pinto at muwebles.
—Leo, ang orihinal na dokumento ng kasal at ang flash drive na naglalaman ng mga ebidensya ng pagpatay ni Rodrigo sa mga magulang ko ay nasa safe sa study room sa ikalawang palapag, —nanginginig na sabi ni Olivia. —Kapag nakuha nila iyon at sinunog, mawawalan ng bisa ang lahat.
—Manatili ka rito at i-lock mo ang pinto mula sa loob, —seryoso kong bilin. —Kukunin ko ang mga dokumento.
—Huwag, Leo! Mapanganib! Baka mapatay ka nila! —pagmamakaawa niya habang mahigpit na nakahawak sa aking kamay.
—Nangako ako sa harap ng Diyos na poprotektahan kita. Magtiwala ka sa akin.
Dahil lumaki ako sa mahirap na probinsya at sanay sa gubat at mga konstruksyon, alam ko kung paano gumalaw nang tahimik at mabilis. Ginamit ko ang ventilation shaft at mga lihim na lagusan ng mansion upang marating ang study room nang hindi napapansin. Nang makapasok ako, mabilis kong binuksan ang safe gamit ang passcode na ibinigay ni Olivia. Nakuha ko ang makapal na folder at ang flash drive.
Eksakto namang bumukas ang pinto ng study room. Pumasok si Congressman Rodrigo kasama ang dalawang armadong bantay.
—Aba, nandito pala ang batang asawa ng pamangkin ko, —nakangising sabi ni Rodrigo habang itinututok ang kanyang baril sa akin. —Ibigay mo sa akin ang mga papel na iyan, totoy. Huwag mong sayangin ang buhay mo para sa babaeng iyon. Magkano ba ang ibinayad niya sa iyo? Doblehin ko, umalis ka lang.
Tumingin ako sa kanya nang walang bahid ng sindak.
—Hindi lahat ng tao ay nabibili ng pera mo, Congressman. May mga bagay na mas mahalaga kaysa sa bilyon-bilyon mo—katulad ng dangal at katapatan.
—Hangal! —sigaw ni Rodrigo at akmang kakalitin ang gatilyo.
Ngunit bago pa man siya makaputok, umalingawngaw ang malalakas na sirena ng mga sasakyan ng pulis sa buong paligid ng bundok. Kasabay nito ang pagbuhos ng mga miyembro ng Special Action Force (SAF) sa buong mansyon. Sa monitoring bunker pala, hindi nanatiling walang kibo si Olivia; agad niyang ipinadala ang live security feed at GPS coordinates sa National Bureau of Investigation (NBI) at sa hepe ng kapulisan gamit ang kanyang satellite phone.
Bumagsak ang pinto ng kwarto at pumasok ang mga operatiba.
—Ibaba ang armas! NBI ito! Huwag kayong gagalaw!
Walang nagawa si Rodrigo at ang kanyang mga tauhan kundi itaas ang kanilang mga kamay at ibaba ang mga baril. Habang pinoposasan ang kongresista, tiningnan niya ako nang may matinding galit, ngunit nginitian ko lamang siya at itinaas ang hawak kong flash drive—ang katibayan na magpapakulong sa kanya habambuhay.
Makalipas ang tatlong buwan…
Naging maayos at tahimik na ang lahat. Nahatulan si Rodrigo ng habambuhay na pagkabilanggo dahil sa mga kasong murder at plunder. Naging opisyal na ring kinilala sa korte at sa buong bansa ang pamumuno ni Olivia Montefalco sa kumpanya, at legal kaming kinilalang mag-asawa.
Sa kabila ng aming marangyang pamumuhay, hindi ko nakalimutan ang aking pinanggalingan. Isang hapon, sakay ng marangyang SUV na may kasamang ilang security escort, nagdesisyon kaming bumisita sa aming lumang bahay sa probinsya.
Nang huminto ang magarang sasakyan sa tapat ng aming barung-barong, lumabas ang mga kapitbahay upang makiusyoso. Lumabas din ang aking kuya at ang aking nanay na noon ay ganap nang magaling mula sa operasyon sa puso. Nang makita nila akong bumaba mula sa driver’s seat na nakasuot ng plantsadong polo at mamahaling relo, hindi sila makapaniwala.
—L-Leo? —nauutal na sabi ng kuya ko, halatang nahihiya at hindi makatingin nang diretso dahil sa pagsuntok niya sa akin noon.
Lumapit ang nanay ko, nanginginig ang mga labi.
—Anak… totoo ba ang nababalitaan namin sa telebisyon? Ang pinakasalan mo… hindi matandang donya kundi ang tagapagmana ng Montefalco?
Bago ako makasagot, bumukas ang kabilang pinto ng kotse. Bumaba si Olivia, suot ang isang simpleng bestida ngunit litaw na litaw ang natural nitong ganda at kagalang-galang na tindig. Lumapit siya sa aking tabi at hinawakan ang aking braso.
—Magandang araw po, Nanay, —magalang na bati ni Olivia habang nagmamano sa aking ina. —Ako po si Olivia, ang asawa ni Leo.
Napaiyak ang nanay ko at napaluhod sa lupa dahil sa matinding hiya at pagsisisi.
—Patawarin mo ako, Leo! Patawarin mo ako, anak! Itinakwil kita… tinawag kitang mukhang pera… nang dahil lang pala sa pagpapagamot sa akin kaya mo ginawa ang lahat ng iyon! Napakasama kong ina!
Lumuhod din ang kuya ko sa tabi ni Nanay.
—Patawarin mo ako, bunso… nabulag ako ng tsismis at inggit. Hindi ko alam na ang taong hinusgahan ko ang siyang nagligtas sa pamilya natin.
Tiningnan ko sila. Walang puwang ang galit o paghihiganti sa aking puso. Kung may natutunan man ako sa pagsubok na ito, iyon ay ang katotohanang ang tunay na halaga ng tao ay hindi nasusukat sa opinyon ng iba, kundi sa tibay ng iyong prinsipyo kapag sinusubok ka ng tadhana.
Inalalayan kong tumayo ang aking nanay at kuya, at niyakap ko sila nang mahigpit.
—Tapos na po iyon, Nay. Kuya, kalimutan na natin ang nakaraan. Buhay kayo, maayos ang kalusugan ninyo, at iyon lang ang mahalaga sa akin.
Iniabot ko sa kanila ang isang susi at mga dokumento para sa isang bagong bahay at lupa sa bayan, pati na rin ang puhunan para makapagsimula sila ng marangal na negosyo.
Habang pinapanood ko silang umiiyak sa tuwa at pasasalamat, naramdaman ko ang marahang pagpisil ni Olivia sa aking kamay. Tumingin ako sa kanya at ngumiti. Ang kasal na nagsimula sa isang lihim at sakripisyo ay naging simula pala ng isang tunay, tapat, at wagas na pag-iibigan na hinding-hindi na kayang buwagin ng kahit anong bagyo sa buhay.
