NAKITA KO ANG ISANG INA AT ANG KANYANG ANAK NA NAKASILONG SA MALAKAS NA ULAN KAYA PINATULOY KO SILA SA LUMANG BAHAY NG AKING LOLO—NGUNIT MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN, ANG NAKITA KO SA SALA NG BAHAY AY HALOS MAGPAHIMAS NG AKING DIBDIB SA TINDI NG GULAT!
Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Bianca. Isang hapon, habang bumubuhos ang napakalakas na ulan at may kasunod na malalakas na hangin sa aming lalawigan, nakita ko ang isang batang ina at ang kanyang anim na taong gulang na anak na lalaki na basang-basa, nanginginig sa lamig, at nakasilong sa gilid ng abandonadong lumang bahay ng aking yumao at mayamang lolo.
Dahil sa awa, lumapit ako dala ang dalawang payong at ilang pirasong tinapay.
“Hija, pasensya na po,” nanginginig na sabi ng babae, si Elena, habang kayakap ang kanyang anak. “Wala na kaming matirhan dahil pinalayas kami ng may-ari ng inuupahan namin. Wala kaming mapuntahan ngayong gabi.”
Dahil bakante naman ang lumang ancestral house ng lolo ko na malapit doon—isang malaking bahay na matagal nang sarado at hindi tinitirhan dahil pinagbawalan kaming pasukin ito noon—nagdesisyon akong tulungan sila. Binigyan ko sila ng susi.
“Sige, tumuloy muna kayo rito pansamantala habang naghahanap kayo ng maayos na matutuluyan,” sabi ko sa kanila. “Huwag kayong mag-alala, ligtas kayo rito.”
Makalipas ang ilang araw, naging abala ako sa aking trabaho sa lungsod at sa pag-aasikaso ng mga dokumento para sa pamana ng pamilya. Lumipas ang mga araw, naging linggo, hanggang sa umabot na ng anim na buwan. Naging busy ako kaya hindi ko na nadalaw ang lumang bahay, bagama’t paminsan-minsan ay nagpapadala ako ng tulong pinansyal kay Elena gamit ang bank transfer nang hindi na ako pumupunta roon.
Hanggang sa isang hapon, nagpasya akong dumaan sa lumang bahay para tingnan kung maayos pa ba ang kalagayan nila at kung kailangan ba nilang lumipat na dahil baka ibenta na ng mga tiyuhin ko ang ari-arian.
Nang marating ko ang bakuran, nagulat ako. Ang dating makapal na damo at sirang gate ay naging isang napakagandang hardin na may mga bulaklak. Ang lumang bahay ay mukhang pininturahan at inayos; naging elegante at moderno ang itsura sa labas!
Nagtaka ako. Saan kaya kumuha ng pera si Elena para ipagawa ang bahay na ito?
Dahan-dahang pinihit ko ang pinkan ng pinto gamit ang duplicate key ko at pumasok sa loob. Ngunit pagbukas ko pa lang ng pinto ng sala, ang tanawin na sumalubong sa akin ay halos magpasuko sa aking mga tuhod at magpabagsak sa akin sa sahig!
(Gustong malaman ang nakakagulat at nakatutulig na rebelasyon sa loob ng sala, at kung sino talaga si Elena na nagmamay-ari ng totoong kasaysayan ng bahay na iyon? I-click ang link sa unang comment sa ibaba para mabasa ang buong karugtong!)
[KARUGTONG NG KWENTO]
Pagpasok ko sa sala, nakita ko si Elena na nakasuot ng napakagarang damit na sutla, nakaupo sa isang mamahaling leather sofa, habang kausap ang aking mga tiyuhin at ang isang kilalang abugado sa real estate!
Nang makita nila ako, tumayo ang isa sa aking mga tiyuhin at matalas akong tinitigan.
“Bianca! Ano ang ginagawa mo rito?!” galit na sigaw ng aking tiyuhin.
Nanlalaki ang mga mata ko. “Tito… anong nangyayari dito? Sino ang mga taong ito? At si Elena… bakit nandito kayo?”
Tumayo si Elena mula sa sofa, nawala ang itsura ng isang mahirap na babaeng basang-basa sa ulan noon. Ngumiti siya nang may kapangyarihan—isang ngiti na puno ng awtoridad at kayamanan.
“Salamat sa pagpapatuloy mo sa akin at sa aking anak anim na buwan na ang nakararaan, Bianca,” malamig ngunit mahinahong wika ni Elena. “Kailangan ko lang kasing bumalik sa sarili kong ari-arian nang tahimik para suriin kung sino sa mga kamag-anak ko ang nagtangkang magnakaw ng huling testamento ng iyong lolo.”
Nanlumo ang mukha ng aking mga tiyuhin. Namutla sila sa takot.
Humarap sa akin ang abugado at inabot ang isang opisyal na dokumento. “Si Elena ang nag-iisang nawawalang anak at legal na tagapagmana ng iyong yumaong lolo na itinakwil noon ng iyong mga tiyuhin sa pamamagitan ng mga pekeng dokumento upang makuha ang buong kayamanan.”
Parang kidlat na tumama sa aking ulo ang bawat salita. Ang babaeng tinulungan ko noong maulan na gabi ay hindi pala isang hamak na pulubi—kundi ang tunay na nagmamay-ari ng bilyun-bilyong piso at ang tunay na reyna ng pamilyang iyon!
Tinapik ni Elena ang balikat ko, ngumiti nang may kabaitan, at sinabi: “Tinulungan mo ako noong wala akong-wala, Bianca. Kaya bilang ganti, hindi lamang kita bibigyan ng kalahati ng ari-ariang ito, kundi gagawin kitang kasosyo sa buong kumpanya ng aming pamilya.”
Ang aking mga tiyuhin ay dinala ng mga pulis sa kasong fraud at falsification of documents, habang ako naman ay natutunan na ang bawat mabuting gawa na ginagawa mo sa kapwa nang walang hinihinging kapalit ay laging nagbabalik ng siksik, liglig, at umaapaw na pagpapala.
