IPINAGKASUNDO AKONG PAKASALAN ANG ISANG “BILYONARYONG BABOY” PARA BAYARAN ANG UTANG NG PAMILYA KO—NGUNIT NANG SUMAPIT ANG UNANG GABI, NAPASIGAW AKO SA GULAT NANG HUBARIN NIYA ANG KANYANG PEKENG BALAT AT LUMABAS ANG LALAKING PINAPANGARAP NG LAHAT NG BABAE!
KABANATA 1: Ang Halaga ng Isang Anak
Malamig ang ihip ng hangin sa loob ng aming malaking mansyon, ngunit mas malamig ang mga matang nakatitig sa akin. Nakaupo ako sa gitna ng sala, nakayuko, habang ang aking madrasta na si Helena at ang aking amang si Don Arturo ay nagtatalo sa aking harapan.
Ako si Clara, dalawampu’t dalawang taong gulang. Buong buhay ko, naging masunuring anak ako. Tinanggap ko ang mga pang-iinsulto ni Helena at ang panlalamig ng aking ama mula nang mamatay ang aking tunay na ina. Ngunit ang hiningi nila sa akin ngayong gabi ay isang bagay na tuluyang dudurog sa aking kinabukasan.
“Wala na tayong ibang pagpipilian, Arturo!” matinis na bulyaw ni Helena, ang kanyang mga daliri na puno ng diyamante ay pilit na dinuduro ang aking ama. “Limang daang milyong piso ang utang mo sa kumpanya ni Mr. Vargas! Kapag hindi natin nabayaran ‘yan bukas, ipapakumpiska niya ang mansyong ito, ang mga kumpanya natin, at baka ipapatay pa tayo ng mga tauhan niya!”
“Alam ko, Helena! Alam ko!” sigaw ng aking ama, sabunot ang kanyang numinipis na buhok. Lumingon siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko siyang lumuhod sa aking harapan. “Clara… anak… parang awa mo na. Iligtas mo ang pamilya natin.”
Nanginginig ang aking mga kamay. “Pa, ano po bang gusto ninyong gawin ko? Ibebenta ko ba ang mga alahas ni Mama? Magtatrabaho po ba ako?”
Umiling ang aking ama, ang kanyang mga mata ay puno ng desperasyon. “Gusto ni Mr. Vargas ng isang asawa. Nag-alok siya na buburahin niya ang lahat ng utang natin at bibigyan pa tayo ng dalawang daang milyong pisong pabuya… kung papayag kang magpakasal sa kanya.”
Tila huminto ang pagtibok ng aking puso. Si Mr. Vargas. Kilala siya sa buong alta sosyedad bilang ang “Bilyonaryong Baboy.” Walang nakakaalam ng kanyang buong pangalan. Ang usap-usapan ay isa siyang dambuhalang lalaki, sobrang taba, puno ng mga nakakadiring peklat sa mukha, at may ugaling kasing-sama ng isang halimaw. Sinasabing hindi siya makapaglakad nang maayos dahil sa sobrang bigat, at ang sinumang babaeng sumubok na lumapit sa kanya ay nasusuka sa kanyang hitsura at amoy.
“I-Ipapakasal niyo ako sa isang halimaw?” basag ang boses kong tanong, tumutulo ang mga luha.
“Huwag kang maarte, Clara!” singit ni Helena, pilit akong hinila patayo. “Buhay natin ang nakasalalay rito! Ano ba naman yung isakripisyo mo ang sarili mo para sa amin? Papikit ka na lang kapag kasama mo siya! Mayaman siya, baka mamatay din ‘yan agad sa sakit sa puso, at maiiwan sa’yo ang lahat ng pera!”
Gusto kong tumakbo. Gusto kong tumakas. Ngunit nang makita ko ang aking ama na umiiyak tulad ng isang duwag, napagtanto kong wala akong kawala. Kung hindi ako papayag, mamamatay sila, at dadalhin ko ang konsensyang iyon habambuhay.
Pumikit ako nang mariin at huminga nang malalim. “Sige. Papakasal ako sa kanya. Pero pagkatapos nito, kalimutan niyo nang naging anak niyo ako.”
KABANATA 2: Ang Kasal sa Halimaw
Isang linggo lamang ang lumipas at dumating na ang araw ng aking kasal. Walang malaking pagdiriwang, walang mga kaibigan, at walang midya. Ginanap ito sa isang napakadilim at pribadong kapilya sa loob ng isang malawak na estate sa probinsya ng Tagaytay.
Nakasuot ako ng isang napakagandang puting bestida, ngunit pakiramdam ko ay suot ko ang aking damit-pamburol. Nanginginig ang buong katawan ko habang naglalakad sa aisle. At doon, sa harap ng altar, nakita ko ang aking magiging asawa.
Si Mr. Vargas.
Napasinghap ako. Ang mga usap-usapan ay totoo. Isa siyang dambuhala. Nakasuot siya ng isang pasadyang itim na suit na halos pumutok dahil sa laki ng kanyang tiyan at braso. Ang kanyang mukha ay natatakpan ng isang makapal na itim na maskara na nag-iiwan lamang ng puwang para sa kanyang mga mata at bibig. Ang balat sa kanyang leeg na nakikita ko ay tila kulubot, makapal, at may mga mapupulang pantal. Mabigat ang kanyang paghinga, parang laging hinihingal, at bawat galaw niya ay tila hirap na hirap.
Nang makalapit ako, hindi man lang siya lumingon upang tingnan ako. Umalingawngaw ang boses ng pari sa tahimik na kapilya. Habang sinasabi namin ang aming mga sumpa, napansin ko ang kanyang mga kamay—nakasuot siya ng itim na leather gloves, itinatago ang anumang bahagi ng kanyang balat.
“Maaari mo nang halikan ang nobya,” anunsyo ng pari.
Nagsimulang tumulo ang luha ko. Ipinikit ko ang aking mga mata, inihahanda ang sarili sa isang nakakadiring halik. Ngunit walang dumampi sa aking mga labi. Sa halip, naramdaman ko ang malamig na tela ng kanyang guwantes na dumampi sa aking balikat.
“Hindi na kailangan,” isang napakalalim, garalgal, at tila robotic na boses ang lumabas mula sa ilalim ng kanyang maskara. “Pirmahan niyo na ang mga papeles.”
Nang matapos ang kasal, mabilis na lumapit si Helena at ang aking ama. Kinuha nila ang malaking briefcase na naglalaman ng mga dokumento ng pagbubura ng utang at ang tseke. Hindi man lang sila nagpaalam sa akin. Mabilis silang umalis na parang mga magnanakaw sa gabi. Naiwan akong mag-isa kasama ang dambuhalang halimaw na ngayon ay legal ko nang asawa.
KABANATA 3: Ang Nakakakilabot na Unang Gabi
Isinakay ako sa isang itim na armored vehicle. Walang nagsasalita. Si Mr. Vargas ay nakaupo sa kabilang dulo ng maluwag na backseat, mabigat pa rin ang paghinga. Ang amoy sa loob ng sasakyan ay pinaghalong matapang na medisina at mamahaling kape.
Pagdating namin sa kanyang mansyon, halos manginig ako sa takot. Isang napakalaki at mala-kastilyong bahay na gawa sa itim na bato, pinalilibutan ng mga naglalakihang gwardiya na may mga dalang baril. Inalalayan ako ng isang matandang mayordoma patungo sa master’s bedroom.
“Maghintay ka rito, Señora,” malamig na utos ng mayordoma bago isinara at kinandado ang pinto mula sa labas.
Naiwan ako sa loob ng isang napakalawak na kwarto. Ang kama ay kasing-laki ng isang maliit na kwarto, ang mga ilaw ay madilim, at ang lahat ng gamit ay tila idinisenyo para sa isang higante. Umupo ako sa gilid ng kama at humagulgol nang tahimik. Ito na ang katapusan ko. Paano ko matitiis na makasama ang isang halimaw sa iisang kama? Paano kung saktan niya ako?
Eksaktong alas-diyes ng gabi, narinig ko ang mabibigat na yabag sa labas. Thump. Thump. Thump. Bawat hakbang ay tila yumanig sa sahig.
Bumukas ang pinto. Pumasok si Mr. Vargas. Ini-lock niya ang pinto sa likuran niya.
Umatras ako hanggang sa sumandal ang aking likod sa malamig na headboard. “P-Parang awa niyo na po…” nanginginig kong pakiusap, nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi. “Huwag niyo po akong saktan.”
Tumigil siya sa gitna ng kwarto. Ang kanyang mabigat na paghinga ay umalingawngaw sa katahimikan.
“Hindi kita sasaktan, Clara,” muli, ang kanyang boses ay malalim, tila nanggagaling sa isang makina.
Itinaas niya ang kanyang malalaking kamay, na nakasuot pa rin ng itim na leather gloves, at inilagay ito sa gilid ng kanyang makapal na leeg. May narinig akong mahinang tunog. Zzzzippp. Parang isang siper na hinihila pababa.
Nanlaki ang mga mata ko. Anong ginagawa niya?
Inalis niya ang kanyang makapal na itim na maskara at inihagis ito sa sahig. Ngunit hindi iyon ang nagpatigil sa pagtibok ng aking puso. Mula sa likod ng kanyang leeg, hinawakan niya ang tila kulubot at makapal na balat na akala ko ay totoong laman. Buong lakas niya itong hinila.
Napasigaw ako nang malakas.
Ang kanyang mukha… ang kanyang taba… ang kanyang malaking tiyan… ay unti-unting nahati! Isa itong prosthetic silicone suit! Isang napakamahal, napaka-makatotohanan, at makapal na pekeng balat na isinusuot ng mga artista sa Hollywood!
Hinubad niya ang dambuhalang silicone suit, hinagis ang mga pekeng laman sa sahig, at kasunod nito ay ang pagbagsak ng voice modifier na nakakabit sa kanyang lalamunan.
Nang tuluyan siyang makawala mula sa pekeng balat, halos malaglag ako sa kama sa sobrang gulat at pagkamangha.
Ang halimaw, ang “Bilyonaryong Baboy” na kinatatakutan ng lahat, ay naglaho na parang bula. At sa kanyang pwesto, nakatayo ang isang lalaking tila nilikha ng mga diyos.
Matangkad, may perpektong hubog ng katawan, malapad na balikat, at may abs na tila inukit sa marmol. Basang-basa siya ng pawis dahil sa init ng isinuot niyang pekeng balat. Ang kanyang mukha ay may perpektong panga, matangos na ilong, at mga matang kulay tsokolate na ngayon ay nakatitig sa akin nang may pag-aalala. Ang kanyang buhok ay makapal, bahagyang magulo, at bumabagsak sa kanyang noo. Siya ang pinakagwapo at pinakaperpektong lalaki na nakita ko sa buong buhay ko.
“S-Sino ka?!” tili ko, pilit na ibinabalot ang kumot sa aking sarili, hindi makapaniwala sa nakikita ng aking dalawang mata. “Nasaan si Mr. Vargas?!”
Kumuha siya ng puting tuwalya at pinunasan ang kanyang mukha at pawisang dibdib. Ngumiti siya, isang ngiting nagpatunaw sa natitirang yelo sa aking takot. Ang kanyang boses ngayon ay hindi na robotic at garalgal, kundi isang napakalambing at panlalaking tinig na parang musika sa aking pandinig.
“Ako si Mr. Vargas, Clara. Ako si Rafael Vargas. Ang asawa mo.”
KABANATA 4: Ang Katotohanan sa Likod ng Maskara
Hindi ako makapagsalita. Nakatitig lang ako sa nakakalat na silicone suit sa sahig at sa lalaking parang isang anghel na nasa harapan ko.
“P-Paano… bakit… bakit ka nagpapanggap na isang dambuhalang halimaw?” nauutal kong tanong.
Huminga nang malalim si Rafael. Kumuha siya ng isang malinis na itim na robe at isinuot ito bago umupo sa isang silya malapit sa aking kama. Ang kanyang mga mata ay nagpakita ng isang malalim na kalungkutan.
“Limang taon na ang nakakalipas, ang pamilya Vargas ang pinakamayaman at pinakakilalang pamilya sa lipunan,” panimula niya. “Magaganda, makikisig, at perpekto ang tingin sa amin. Ngunit ang pagiging perpekto ay umaakit ng matinding inggit at mga pekeng tao. Isang gabi, nilason ang mga magulang ko ng mismong mga taong pinagkakatiwalaan namin. Mga kamag-anak, mga ‘kaibigan’ na nag-aasam ng aming yaman.”
Tumulo ang isang luha mula sa kanyang mga mata. “Nakaligtas ako. Ngunit natutunan ko ang pinakamasakit na leksyon: ang mga tao ay nabubulag sa magandang hitsura at kayamanan. Palalapitin ka nila dahil sa panlabas na anyo, ngunit handa ka nilang patayin para sa iyong pera.”
Ipinagpatuloy niya ang kanyang kwento. Matapos siyang makaligtas, lumikha siya ng isang alter ego. Ginamit niya ang bilyun-bilyong pera nila para ipasadya ang silicone suit na iyon. Naging si “Don Porfirio Vargas,” ang Bilyonaryong Baboy.
“Nang maging halimaw ako, nakita ko ang tunay na kulay ng mundo,” mapait na ngiti ni Rafael. “Ang mga babaeng dating naghahabol sa akin ay diring-diri na hindi makalapit. Ang mga negosyanteng dating sumasamba sa akin ay palihim akong iniinsulto ngunit takot sa aking kapangyarihan. Naging ligtas ako sa loob ng pekeng balat na iyon. Walang nagtangkang lumapit para lokohin ako dahil nandidiri sila sa akin.”
“Pero… bakit ako?” tanong ko, hindi pa rin maproseso ang lahat. “Bakit ako ang pinili mong pakasalan kung gusto mo palang mag-isa?”
Tinitigan niya ako, ang kanyang mga mata ay tila tumatagos sa aking kaluluwa.
“Dahil matagal na kitang kilala, Clara,” malambing niyang sagot. “Dalawang taon na ang nakakalipas, nakita kita sa labas ng isang pampublikong ospital. May isang matandang pulubi roon na amoy ihi, puno ng sugat, at ipinagtatabuyan ng mga gwardya. Habang ang ibang mayayaman ay nandidiri, ikaw ang nag-iisang lumapit. Pinunasan mo ang kanyang mga sugat gamit ang sarili mong mamahaling panyo, binilhan mo ng gamot, at niyakap mo pa nang walang pag-aalinlangan.”
Nanlaki ang mga mata ko. Naalala ko ang araw na iyon.
“Ang pulubing iyon ay isa sa mga tauhan ko na inatasan kong mag-panggap,” pagtatapat ni Rafael. “Mula nang araw na iyon, palihim na kitang pinasubaybayan. Nakita ko kung paano ka abusuhin ng madrasta mo at kung paano ka itrato ng ama mo. Ikaw ang pinakapurong kaluluwa na nakita ko sa mundong ito, Clara. Gusto kitang iligtas. Kaya binili ko ang lahat ng utang ng ama mo upang magkaroon ako ng dahilan na kunin ka.”
KABANATA 5: Ang Lihim na Paraiso
Umiyak ako nang malakas, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding kaluwagan. Inakala kong ipinagbili ako sa impyerno, ngunit ibinigay pala ako sa isang lalaking matagal na akong pino-protektahan.
Lumapit si Rafael at maingat na umupo sa gilid ng kama. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking mga kamay. Mainit at malambot ang kanyang mga palad.
“Hindi kita pipilitin sa anumang bagay, Clara,” bulong niya. “Ang kwartong ito, ang buong mansyong ito, ay sa iyo. Mula ngayon, ituturing kitang reyna. Ngunit sa labas ng mga pader na ito, kailangan nating magpanggap. Sa mata ng mundo, ikaw ang asawa ng Bilyonaryong Baboy. Kailangan mong magpanggap na nandidiri ka sa akin, na nagdurusa ka, upang walang maghinala sa aking tunay na pagkatao at upang hindi ka nila targetin.”
Tumango ako nang mabilis. “G-Gagawin ko. Gagawin ko, Rafael.”
Sa mga sumunod na buwan, ang buhay ko ay naging isang napakagandang panaginip na nakatago sa likod ng isang malagim na ilusyon.
Sa loob ng mansyon, kapag kaming dalawa lamang, si Rafael ang pinakamalambing, pinakamaalaga, at pinakaromantikong asawa. Nagluluto siya para sa akin, tinuturuan niya akong humawak ng negosyo, at pinupuno niya ako ng pagmamahal na hindi ko kailanman naramdaman sa sarili kong pamilya. Tuwing gabi, sa aming kama, siya ang lalaking kumukumpleto sa aking pagkababae. Walang halimaw; tanging isang perpektong lalaki na nag-aalay ng kanyang buong puso.
Ngunit sa tuwing may bisita, o tuwing lalabas kami para sa mga pormal na okasyon, isinusuot niya ang kanyang mabigat at nakakadiring silicone suit. Kapag nasa publiko, nag-iiba ang kanyang boses at nagiging malamig ang kanyang pakikitungo. Ako naman ay nagpapanggap na isang malungkot, tahimik, at asawang napilitan lamang.
Naging usap-usapan sa buong high society ang aming kalagayan. Pinagtatawanan ako ng mga kapwa ko socialite. Sinasabi nilang mas gugustuhin pa nilang mamatay kaysa matulog katabi ang isang “baboy.” Tahimik ko lamang tinatanggap ang kanilang mga insulto, habang sa likod ng aking isipan, natatawa ako. Kung alam lang nila na ang lalaking kinasusuklaman nila ay higit pa sa lahat ng pangarap nilang mga lalaki.
KABANATA 6: Ang Muling Pagbabalik ng Kasakiman
Anim na buwan matapos ang aming kasal, nakatanggap ako ng tawag mula kay Helena. Gusto nilang bumisita sa mansyon. Dahil alam ni Rafael ang lahat, pumayag siya upang makita namin kung ano ang kanilang tunay na pakay.
Dumating ang aking ama, si Helena, at ang kanyang anak na si Beatrice—ang aking mapagmataas na stepsister.
Nakaupo kami sa malaking sala. Suot ni Rafael ang kanyang dambuhalang pekeng balat, patuloy na hinihingal nang malakas. Nakaupo ako nang malayo sa kanya, nagpapanggap na nandidiri.
“Clara, darling,” pilit na matamis na bati ni Helena habang lumilinga-linga sa nagkikangang na mga chandelier ng mansyon. “Kamusta naman ang buhay may-asawa? Naku, balita namin ay hirap na hirap ka raw. Buti naman at natiis mo ang… amoy.”
Pasimple niyang inirapan si Rafael. Kung alam lang niya na nakakakita nang malinaw si Rafael sa loob ng maskara, marahil ay nanginig na siya.
“A-Ayos lang po,” mahina kong sagot, nagpapanggap na biktima.
Sumingit ang ama ko. “Mr. Vargas, nandito po kami sana para humingi ng kaunting pabor. Ang negosyo po natin ay bumagsak ulit. Kailangan po sana namin ng karagdagang isang daang milyong piso (100 Million) para makabawi.”
Gumawa ng garalgal at malamig na tunog si Rafael. “Binayaran ko na ang limang daang milyong utang ninyo. Binigyan ko pa kayo ng dalawang daang milyon. Wala na akong obligasyon sa inyo.”
Namula si Helena. “Teka lang, Mr. Vargas! Ibinigay namin sa’yo ang aming anak! Tingnan mo nga ang hitsura mo! Sinong babae ang magtitiis sa’yo kung hindi ang aming si Clara?! Kung hindi mo kami bibigyan ng pera, kukunin namin pabalik si Clara at i-a-annul namin ang kasal!”
Tumayo si Beatrice at mayabang na humarap sa akin. “Oo nga! Clara, umuwi na tayo! Hindi mo deserve ang isang higanteng baboy na ‘to! Nag-iisa lang naman siya, kaya natin siyang iwan dito. Gamitin na lang natin ang mga abogado para makuha ang kalahati ng yaman niya!”
Napakuyom ang aking mga kamao. Ang kapal ng kanilang mga mukha! Ibinenta nila ako noong sila ay nangangailangan, at ngayon ay babawiin nila ako dahil gusto nilang mangikil muli!
Akmang magsasalita na sana ako upang palayasin sila nang biglang tumawa nang nakakakilabot si Rafael. Umalingawngaw ang kanyang makinaryang tawa sa buong sala.
“Kung kaya ninyong kunin si Clara… subukan ninyo,” hamon ni Rafael. Lumingon siya sa akin, nagbibigay ng palihim na senyales. Ibig sabihin, alam na niya kung ano ang gagawin. Gusto niyang bigyan ko ng leksyon ang aking pamilya.
Tumayo ako. “Hindi ako sasama sa inyo.”
Nanlaki ang mga mata ni Helena. “Ano?! Nabaliw ka na ba, Clara?! Pinipili mo ang halimaw na ‘yan kaysa sa sarili mong pamilya?!”
“Wala akong pamilyang nagbenta sa akin,” malamig kong sagot. “Pinalayas niyo ako. Asawa ko na si Mr. Vargas, at dito ako mananatili.”
Umalis silang nagagalit, isinisumpa ako at pinagbabantaan na sisirain nila ang reputasyon ni Rafael sa gaganaping Annual Business Gala kinabukasan.
KABANATA 7: Ang Engrandeng Pagbubunyag
Ang Annual Business Gala ay ang pinakamalaking kaganapan sa mundo ng mga bilyonaryo. Dito nagtitipon ang lahat ng pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Alam ko na pupunta sina Helena at ang aking ama doon upang subukang ipahiya si Rafael at manghingi ng simpanya sa ibang negosyante para labanan kami.
Nang gabing iyon, hindi ko inaasahan ang plano ni Rafael.
Sa halip na ipasok ako sa itim na armored vehicle tulad ng dati, inalalayan niya ako papasok sa isang kumikinang na Rolls Royce. At ang mas nakakagulat, hindi niya suot ang kanyang dambuhalang silicone suit.
Nakatayo siya sa aking harapan. Suot niya ang isang napaka-eleganteng midnight blue suit na bumabagay sa kanyang perpektong pangangatawan. Ang kanyang buhok ay naka-ayos nang maayos, ang kanyang pabango ay nakakalasing, at ang kanyang ngiti ay nakakatunaw ng puso.
“R-Rafael… anong ginagawa mo? Hindi mo ba isusuot ang… maskara mo?” naguguluhan kong tanong.
Hinawakan niya ang aking baywang at hinalikan ako nang marahan sa labi. “Hindi na, Clara. Nakita ko na kung sino ang mga tunay na kalaban natin, lalo na ang pamilya mo. Oras na para makita ng buong mundo kung sino talaga ang asawa mo. Oras na para bigyan kita ng parangal na matagal mo nang nararapat.”
Pagdating namin sa gala, punung-puno ang grand ballroom. Naroon na sina Helena, Beatrice, at ang aking ama, abala sa pakikipag-usap sa mga opisyales at pilit na sinisiraan si “Don Porfirio Vargas.”
“Naku, kawawa talaga ang anak ko,” umiiyak na pagkukunwari ni Helena sa harap ng mga investors. “Kinulong siya ng Bilyonaryong Baboy na ‘yon! Hindi man lang siya binibigyan ng kalayaan!”
Eksakto sa sandaling iyon, bumukas ang malalaking pinto ng grand ballroom. Tumigil ang musika at ang malakas na announcer ay nagsalita.
“Ladies and gentlemen, announcing the arrival of the Chairman of Vargas Empire, Mr. Rafael Vargas, and his beautiful wife, Mrs. Clara Vargas!”
Naguluhan ang lahat. Rafael Vargas? Hindi ba’t Porfirio ang pangalan ng Bilyonaryong Baboy?
Lahat ng mata ay lumingon sa pinto. Nang maglakad kami papasok, tila huminto ang oras. Naglakad ako nang taas-noo, suot ang isang nagkikangang na pulang gown at mamahaling diyamante, nakahawak sa braso ng pinakagwapong lalaki sa buong kwarto.
Ang mga kababaihan na dating nagtatawa sa akin ay napanganga, ang kanilang mga mata ay halos lumabas sa inggit habang nakatitig kay Rafael. Ang mga kalalakihang negosyante ay tila lumiit sa harap ng matinding awtoridad at kakisigan ng aking asawa.
Nalaglag ang baso ng alak mula sa kamay ni Beatrice. Namutla si Helena at ang aking ama na parang nakakita ng multo.
“S-Sino… sino ang lalaking ‘yan?!” rinig kong bulong ni Helena sa aking ama. “Nasaan ang halimaw na asawa ni Clara?!”
Naglakad kami patungo sa entablado. Kinuha ni Rafael ang mikropono. Ang kanyang boses ay malakas, malinaw, at puno ng pangingibabaw.
“Magandang gabi sa inyong lahat. Marami sa inyo ay kilala ako bilang ang mataba at nakakadiring si Don Porfirio Vargas. Ang Bilyonaryong Baboy,” nakangising panimula ni Rafael.
Nagsimulang magkagulo at magbulungan ang mga tao. Hindi sila makapaniwala.
“Limang taon akong nagtago sa likod ng isang pekeng balat,” patuloy niya, inililibot ang kanyang matatalim na paningin sa mga taong dating nanlait sa “kanya.” “Ginawa ko iyon upang makita kung sino ang lalapit sa akin dahil sa pera, at kung sino ang tatalikod sa akin dahil sa hitsura. Nakita ko ang inyong mga kasinungalingan, ang inyong mga pandidiri. Ngunit sa likod ng lahat ng iyan, nakita ko rin ang nag-iisang babaeng may tunay at malinis na puso.”
Tiningnan ako ni Rafael at hinalikan ang aking kamay sa harap ng buong bansa. “Ang asawa ko. Si Clara.”
KABANATA 8: Ang Pagbagsak ng Kasakiman
Ibinaling ni Rafael ang kanyang paningin sa pamilya ko na ngayon ay nanginginig sa isang sulok.
“Para sa pamilyang nagbenta sa aking asawa, inakala ninyong ipinasa ninyo siya sa isang halimaw upang iligtas ang inyong sarili,” malamig na banta ni Rafael, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa pamamagitan ng mikropono. “Binayaran ko ang inyong mga utang. Ngunit dahil sinubukan ninyong bawiin si Clara at sirain ang aking pangalan, binawi ko ang lahat ng tseke at iniutos sa mga bangko na pilitin kayong bayaran ang buong utang ninyo bukas na bukas din.”
Napaluhod si Helena. Umiiyak at sumisigaw na si Beatrice dahil alam nilang mawawalan sila ng lahat—ng mansyon, ng negosyo, ng lahat ng pinagmamalaki nila.
Lumapit ang mga security personnel at kinaladkad palabas ang aking ama, si Helena, at si Beatrice mula sa ballroom, habang ang buong lipunan ay nakatingin sa kanila nang may pandidiri. Sila ngayon ang naging katatawanan. Sila ngayon ang itinapon.
Pagkatapos ng eksenang iyon, nagsimulang tumugtog muli ang musika. Iniyakap ni Rafael ang kanyang mga braso sa aking baywang at inakay ako sa gitna ng dance floor.
Habang sumasayaw kami, ramdam ko ang titig ng buong mundo, ngunit wala na akong pakialam sa kanila. Ang mahalaga lamang ay ang lalaking nakayakap sa akin. Ang lalaking nagsakripisyo ng kanyang imahe para mahanap ang tunay na pag-ibig, at ang lalaking nagligtas sa akin mula sa sarili kong pamilya.
“Maraming salamat, Rafael,” bulong ko habang isinisandal ang aking ulo sa kanyang matipunong dibdib.
Ngumiti siya at hinalikan ang aking noo. “Wala kang dapat ipagpasalamat, Clara. Ikaw ang nagturo sa akin na hindi lahat ng tao ay nabubulag sa panlabas na anyo. Ikinulong ko ang sarili ko sa maskara ng isang halimaw, ngunit ikaw ang nagpalaya sa akin.”
Nagtapos ang gabi hindi bilang biktima ng isang pilit na kasal, kundi bilang pinakamaswerteng reyna ng isang imperyo. Napatunayan namin sa buong mundo na minsan, ang pinakamagandang bagay sa buhay ay nakatago sa pinakanakakatakot na balat, at ang tunay na halimaw ay madalas na may pinakamagandang mukha.
