TUWING PINIPILI NG ASAWA KO ANG KANYANG “FIRST LOVE”, NANININGIL AKO NG BAYAD: ₱3 MILLION PARA SA KWARTO, ₱5 MILLION PARA SA GALA—AT NANG MABAWI KO NA ANG LAHAT, IBINENTA KO PATI ANG APELYIDO NIYA!
Ako si Clara, dalawampu’t apat (22) na taong gulang. Dalawang taon na kaming kasal ni Marco (30), ang CEO ng isang kilalang tech company. Inakala ng marami na isa akong swerteng babae dahil pinakasalan ako ng isang bilyonaryo. Ngunit ang hindi nila alam, bago kami ikasal, malapit nang magdeklara ng bankruptcy ang kumpanya niya.
Dahil mahal na mahal ko si Marco, ginamit ko ang aking buong mana na nagkakahalagang Limampung Milyong Piso (₱80,000,000) upang isalba ang kanyang negosyo at pangalan. Ipinangako niya sa akin ang buong mundo bilang kapalit ng aking sakripisyo.
Ngunit nagbago ang lahat nang bumalik mula sa ibang bansa si Valerie (20), ang kanyang first love.
Mula nang dumating si Valerie, naging malamig si Marco. Palagi siyang umuuwi nang madaling-araw, at madalas ko siyang nahuhuling may kausap sa telepono. Sa halip na umiyak, magwala, o magmakaawa tulad ng ginagawa ng mga desperadang asawa sa teleserye, pinili kong gumamit ng utak. Kung hindi ko makukuha ang puso niya, sisiguraduhin kong mababawi ko ang bawat sentimong iniligtas ko para sa kanya.
Kaya naman, naglagay ako ng “presyo” sa bawat pagtataksil niya.
Ang Presyo ng Ating Kwarto
Isang gabi, umuwi si Marco na kasama si Valerie. Umiiyak ang babae, nakakapit sa braso ng asawa ko na parang linta.
“Clara,” panimula ni Marco, walang bakas ng hiya sa mukha. “Pinalayas si Valerie sa apartment niya. Wala siyang pupuntahan. Dito muna siya titira. At dahil may trauma siya sa maliliit na kwarto, sa master’s bedroom muna siya matutulog. Lumipat ka na lang muna sa guest room.”
Ngumisi si Valerie habang nakatago sa likod ni Marco. Inasahan nilang sasampalin ko sila o magwawala ako.
Ngunit tahimik akong umupo sa sofa, humalukipkip, at tinitigan silang dalawa.
“Sige,” malamig kong sagot. “Dalawang milyong piso (₱3,000,000). I-transfer mo sa account ko ngayon din, at ilalabas ko ang lahat ng gamit ko sa kwarto.”
Kumunot ang noo ni Marco. “Ano?! Baliw ka ba, Clara?! Asawa kita, bakit mo ako sinisingil?!”
“Asawa mo ako, pero sa ibang babae mo ibibigay ang kwarto natin,” kalmado kong sagot. “Negosyo tayo, Marco. Two million, o matutulog si Valerie sa kalsada.”
Dahil ayaw mapahiya ni Marco sa first love niya, galit siyang nag-transfer ng dalawang milyon sa aking bangko. Nang tumunog ang notification sa telepono ko, ngumiti ako, kumuha ng isang maleta, at iniwan sa kanila ang kwarto.
Ang Presyo ng Aking Presensya
Ilang buwan ang lumipas, naging normal ang kalakaran namin. Tuwing gusto niyang mag-dinner kasama si Valerie imbes na umuwi sa aming anibersaryo: ₱1 Million. Tuwing gusto niyang gamitin ni Valerie ang kotse ko: ₱500,000.
Hanggang sa sumapit ang pinakamalaking Gala Night ng kumpanya. Bilang legal na asawa at major secret investor, inaasahan ng lahat ang presensya ko.
Ngunit kinausap ako ni Marco isang araw bago ang event.
“Clara, gusto kong isama si Valerie sa Gala bukas. Siya ang gusto kong i-present as my partner. Magkunwari ka na lang na may sakit ka kaya hindi ka makakapunta.”
Tiningnan ko siya habang nagkakape ako.
“Tatlong milyong piso (₱5,000,000),” sagot ko nang hindi man lang kumukurap.
“Mukha ka na talagang pera, Clara! Wala na ba talaga sa’yo ang dignidad mo?!” nanggagalaiting sigaw ni Marco.
“Dignidad? Ikaw ang nagpaparada ng kabit mo sa harap ng publiko, tapos ako ang walang dignidad?” tumawa ako nang sarkastiko. “Three million, Marco. Kung hindi, dadalo ako bukas suot ang pinakamahal kong gown at ipapahiya ko kayong dalawa sa harap ng media.”
Walang nagawa si Marco. Nag-transfer siya ng tatlong milyon. Dumalo sila ni Valerie sa Gala. Ang buong high society ay pinag-usapan ang kawalang-hiyaan nila, habang ako ay nakaupo sa guest room, masayang pinapanood ang paglaki ng balanse ko sa bangko.
Sa isip ni Marco, isa akong desperada at mukhang-perang asawa na kayang bilhin. Ngunit hindi niya alam ang aking tinutuos.
Ang Huling Transaksyon
Eksaktong isang taon matapos tumira si Valerie sa mansyon, dumating ang araw na pinakahihintay ko. Tiningnan ko ang bank statement ko. Kasama ang interes, umabot na sa eksaktong Limampung Milyong Piso (₱80,000,000) ang naibayad sa akin ni Marco. Nabawi ko na ang buong in-invest ko sa kanya. Wala na akong lugi.
Kinagabihan, ipinatawag ako ni Marco sa sala. Nakaupo siya sa tabi ni Valerie na ngayon ay may suot nang malaking diyamanteng singsing.
“Clara, tapusin na natin ito,” matigas na sabi ni Marco. Inilapag niya ang isang dokumento sa mesa. “Annulment papers. Pirmahan mo na. Buntis si Valerie, at gusto ko siyang pakasalan. Bibigyan kita ng huling limang milyong piso (₱5,000,000) bilang pabuya sa pag-alis mo nang tahimik.”
Tiningnan ko ang annulment papers. Pagkatapos, tiningnan ko si Valerie na ngayon ay nakangiti nang may matinding kayabangan.
Kinuha ko ang ballpen at walang pag-aalinlangang pumirma.
Hindi ko kinuha ang tseke na inaalok niya. Ibinato ko ito pabalik sa kanya.
“Hindi ko na kailangan ng limang milyon mo, Marco. Libre na ang pirma ko,” nakangiti kong sabi. Tumayo ako at naglapag ng isang manipis na folder sa ibabaw ng annulment papers. “Dahil sa totoo lang, tapos na ang lahat ng transaksyon natin.”
Kumunot ang noo ni Marco. Binuksan niya ang folder.
Laman nito ang bank transfer history ng lahat ng ibinayad niya sa akin. At sa ilalim nito, ang Withdrawal of Investment Notice.
“Nabawi ko na ang ₱80 Million na ipinuhunan ko sa kumpanya mo, Marco,” malamig at puno ng awtoridad na deklara ko. “At dahil kinuha mo ang lahat ng ipinambayad mo sa akin mula sa personal savings at emergency funds mo, alam kong wala ka nang liquid cash. Kaya ngayong araw, pormal ko nang binabawi ang natitirang shares ko sa kumpanya mo.”
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Naging kasing-putla ng papel ang kanyang mukha. “A-Ano?! C-Clara, hindi mo pwedeng gawin ‘to! Kapag nag-pull out ka ngayon, babagsak ang kumpanya! Magdedeklara ako ng bankruptcy!”
“Bakit hindi?” tumawa ako nang pagak. “Binenta ko sa’yo ang kwarto natin. Binenta ko sa’yo ang pwesto ko sa Gala. At ngayon… ibinebenta ko na pabalik sa’yo ang apelyido mo. Wala nang halaga sa akin iyan.”
“Babe, anong ibig sabihin nito? Wala na tayong pera?!” natatarantang tili ni Valerie, pilit na niyuyugyog ang braso ni Marco.
“C-Clara, parang awa mo na! Buntis si Valerie!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Marco, pilit na inaabot ang mga kamay ko, ngunit mabilis akong umatras.
“Bakit hindi mo subukang bayaran ang mga utang mo gamit ang pagmamahal ng first love mo?” malamig kong sagot.
Kinuha ko ang aking designer bag at naglakad palabas ng mansyon.
Ang Katapusan ng mga Linta
Kinabukasan, pumutok ang balita. Nag-collapse ang kumpanya ni Marco. Kinumpiska ng bangko ang lahat ng ari-arian niya, pati na ang mansyon na inakala ni Valerie na magiging sa kanya.
Nang malaman ni Valerie na wala nang pera si Marco at baon ito sa daan-daang milyong utang, ipinalaglag niya ang bata at sumama sa ibang matandang mayaman, iniwan si Marco na mag-isang humaharap sa mga kasong estafa.
Sa kabilang banda, ako ay nakatayo sa balcony ng aking bagong penthouse sa BGC, hawak ang isang baso ng wine. Sa edad na dalawampu’t apat, natutunan ko ang isang mahalagang aral:
Huwag kang iiyak kapag pinagpalit ka ng asawa mo sa ibang babae. Sa halip, kuwentahin mo ang lahat ng utang niya sa iyo, bawiin mo ang lahat hanggang sa huling sentimo, at hayaan mong sila mismo ang sumira sa sarili nilang buhay.
