Noong araw na natagpuan nila ang aking mga labi na nakabaon sa ilalim ng sementadong sahig ng isang abandonadong bodega sa labas ng Quezon City, malakas ang buhos ng ulan. Ang tunog ng ulan na humahampas sa kalawangin na bubong ay parang malamig na iyak na umaalingawngaw sa buong lugar ng paghuhukay.
Nakatayo ako roon.
Sa tabi mismo ng sarili kong bangkay.
Sa loob ng pitong taon, nasanay na akong walang nakakakita sa akin. Walang nakakarinig sa akin. Walang nakakaalam na naiwan pa rin ako sa pagitan ng alaala at dilim.
Pero iba ang araw na iyon.
Dahil ang namumuno sa homicide investigation team… ay si Captain Gabriel Reyes.
Ang dati kong kasintahan.
Ang lalaking nangakong pakakasalan ako noong tag-init na iyon.
Naka-itim siyang tactical vest habang binabasa ng ulan ang buhok niyang mayroon nang ilang puting hibla. Sapat na ang pitong taon upang gawing isang tahimik at pagod na lalaki ang dating masiglang batang pulis.
Pero sa sandaling pumasok siya sa lumang bodega, nakilala ko agad siya.
At ang pusong matagal nang tumigil sa pagtibok… ay muling sumakit.
Isang forensic officer ang nagtanggal ng maskara at nagsalita nang mabigat ang tono.
“Captain… mukhang babae po ang mga labi.”
Tahimik na yumuko si Gabriel.Maingat niyang pinulot mula sa lupa ang isang kinakalawang na kuwintas.
Nang makita niya ang maliit na pendant na hugis bituin…
Nakita kong nanginig ang kamay niya.
“Hindi maaari…”
Paos ang boses niya.
Nanigas ako.
Ang kuwintas na iyon… regalo niya sa akin noong ika-dalawampu’t dalawang kaarawan ko.
Noon, pabiro ko pang sinabi:
“Kapag nawala ako balang araw, tandaan mong makikilala mo ako dahil dito.”
Hindi ko inakalang magiging totoo ang biro kong iyon.
Lumapit ang isang batang pulis.
“Captain Reyes?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Nakatitig lang siya sa kuwintas na para bang gumuho ang buong mundo niya sa isang iglap.
Pagkatapos ay mabilis siyang tumalikod, hinubad ang salamin niya at mariing pinisil ang tulay ng ilong niya na tila pilit pinipigilan ang emosyon.
Pero nakita ko pa rin ang pamumula ng mga mata niya.
Pitong taon na ang nakalipas mula nang mawala ako nang walang bakas.
Anim na buwan akong hinanap ng pulisya pero walang resulta.
May nagsabing tumakas ako.
May nagsabing patay na raw ako.
May iba pang nagkalat ng tsismis na iniwan ko si Gabriel para sumama sa isang mayamang negosyante.Pero si Gabriel lang ang hindi naniwala.
Dalawang taon niya akong hinanap.
Alam ko.
Dahil palagi akong nasa tabi niya.
Nakita ko siyang magdikit ng mga poster ng mukha ko sa bawat kanto.
Nakita ko siyang makipagsuntukan sa isang lasing dahil nilait ako nito.
Nakita ko siyang matulog sa labas ng bahay ng nanay ko habang naghihintay ng tawag na hindi naman dumating.
Unti-unti…
Nagbago siya.
Mas bihira siyang ngumiti.
Mas bihira siyang magsalita.
At nagtrabaho siyang parang taong wala nang pakialam sa sariling buhay.
Mula sa simpleng tenyente, naging pinakakilalang hepe siya ng homicide unit sa Metro Manila.
Tinawag siya ng mga tao na “aso ng kamatayan.”
Dahil wala siyang kasong hindi nalulutas.
Maliban sa kaso ko.
Iyon lang ang nag-iisang pagkatalo niya.
At ngayon…
Natagpuan na niya ako.
Pero huli na ang lahat.
Makalipas ang isang oras, isinara ng pulisya ang buong lugar.
Dumagsa ang media.
Isang babaeng reporter ang nagsalita sa harap ng camera habang umuulan:“Matapos ang pitong taong misteryosong pagkawala, natagpuan ng pulisya sa Quezon City ang mga labi na pinaniniwalaang kay Angela Cruz — dating fiancée ni Captain Gabriel Reyes…”
Agad na umalis si Gabriel sa lugar.
Sinundan ko siya.
Pumasok siya sa sasakyan, malakas na isinara ang pinto, saka yumuko.
At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…
Nakita ko siyang umiyak.
Hindi iyong malakas at desperadong pag-iyak.
Kundi iyong tahimik na sakit na parang hindi makahinga.
Bahagyang nanginginig ang balikat niya.
“Patawad…”
Basag ang boses niya.
“Bakit hindi kita nahanap agad…”
Gusto ko siyang hawakan.
Gusto kong sabihin na hindi niya kasalanan.
Pero tumagos lang ang kamay ko sa malamig na hangin.
Patay na ako.
Gabing iyon, mag-isa siyang nanatili sa evidence room hanggang umaga.
Nasa harapan niya ang buong file ng pagkawala ko.
Ang lumang litrato kong nakangiti sa beach ng Boracay ay naninilaw na dahil sa panahon.
Matagal niya iyong tinitigan.
Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita:
“Kung buhay ka pa… galit ka pa rin kaya sa akin?”
5w
Reply
See translation
Author
Meisha Dump
Nanigas ako.
Dahil pitong taon na ang nakalipas, bago ako mawala…
Kakahiwalay lang namin.
Pinakamasakit na hiwalayan sa buong buhay ko.
Birthday ko noon.
Suot ko ang puting damit na paborito niya habang naghihintay ako sa restaurant nang tatlong oras.
Pero hindi siya dumating.
Patay ang cellphone niya.
Halos maghatinggabi na nang dumating siya, duguan matapos ang operasyon laban sa human trafficking syndicate.
At ang unang sinabi niya ay hindi paghingi ng tawad.
Kundi:
“Alam mo bang may mga babaeng namamatay ngayon habang naghihintay ka rito?”
Napaiyak ako.
“At ako? Lagi na lang bang trabaho ang pipiliin mo kaysa sa akin?”
Napakalaki ng away namin.
At sa galit ko, nasabi ko:
“Kapag nawala ako balang araw, baka trabaho mo pa rin ang piliin mo!”
Matagal siyang nanahimik.
Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:“Kung hindi mo kayang tanggapin ang buhay ko… maghiwalay na tayo.”
Iyon ang huling usapan namin.
Tatlong araw pagkatapos noon…
Nawala ako.
Kinabukasan, tinipon ni Gabriel ang buong team niya.
“Bubuksan nating muli ang kaso ni Angela Cruz.”
Nag-aalangan na nagsalita ang isang opisyal.
“Captain… matagal nang sarado ang kasong iyan.”
Nag-angat ng tingin si Gabriel.
Napakalamig ng mga mata niya.
“Kung ganoon, bubuksan natin ulit.”
At habang mas lumalalim ang imbestigasyon…
Mas nagiging nakakatakot ang katotohanan.
May lumang CCTV malapit sa bodega na nakakuha ng footage ng isang itim na SUV noong gabing nawala ako.
Nakarehistro iyon sa Valencia Corporation — isang kilalang real estate company sa Pilipinas.
Nakakapagtaka dahil pitong taon na ang nakalipas, pilit nilang gustong bilhin ang lupang pagmamay-ari ng pamilya namin sa Batangas.
Tumanggi ang tatay ko.
Dalawang buwan matapos iyon, bigla siyang namatay dahil sa diumano’y atake sa puso.Natakot ang nanay ko at lumipat kami sa Maynila.
At ako…
Hindi ko alam noon na sinusundan na pala ako.
Halos hindi na natutulog si Gabriel habang binubuksan muli ang lahat ng lumang ebidensya.
Hanggang isang gabi…
May napansin siyang kakaiba.
Nawala sa evidence storage ang relong suot ko noong araw na nawala ako.
Napakaliit na detalye.
Pero hindi iyon nakaligtas kay Gabriel.
Agad niyang hinanap ang dating pulis na namahala sa evidence room.
Retirado na ito.
At nang makita ng matanda ang litrato ko…
Bigla itong namutla.
“Wala akong alam…”
Marahas na ibinagsak ni Gabriel ang folder sa mesa.
“Ano ang kinuha ninyo sa crime scene?”
Nanginginig ang matanda.
“Sumunod lang kami sa utos…”
“Kaninong utos?”
Napahagulgol ito.“Binayaran kami ng Valencia Corporation…”
Nanlamig ako.
Mariing kumuyom si Gabriel.
“Ano ang ginawa nila sa kanya?”
Umiling ang matanda habang umiiyak.
“Hindi ko alam… pagdating namin, patay na siya…”
Bumalot ang katahimikan sa silid.
At nakita ko ang pinakamasakit na tingin na nakita ko sa mga mata ni Gabriel.
Pero doon pa lang nagsisimula ang tunay na bangungot.
