ALAS-TRES NG MADALING ARAW NANG TUMAWAG ANG MGA PULIS PARA SABIHING PATAY NA ANG ASAWA KO—NGUNIT NANG LINGUNIN KO SIYA SA KAMA, GISING NA SIYA, NAKANGITI, AT TILA ALAM NA NIYA ANG LAHAT!
Ako si Clara, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Isang simpleng arkitekto na inakalang nasa akin na ang perpektong buhay nang pakasalan ko si David, isang dalawampu’t walong (28) taong gulang na matagumpay na investment banker. Mabait siya, maalaga, at ibinibigay ang lahat ng luho ko. Ngunit ang inaakala kong perpektong asawa ay nagtatago pala ng isang demonyo sa likod ng kanyang maamong mukha.
Nagsimula ang pinakamalagim na bangungot ng buhay ko noong madaling-araw ng Martes.
Eksaktong alas-tres ng madaling-araw (3:00 AM) nang mag-ring ang cellphone ko. Dahil sa antok, kinapa ko ito sa ibabaw ng bedside table. Madilim ang buong kwarto, at tanging ang liwanag lang ng buwan mula sa bintana ang nagbibigay ng anino sa paligid.
“Hello?” inaantok kong sagot.
“Magandang madaling-araw po. Kayo po ba si Ginang Clara Mendoza?” Isang pormal at malalim na boses ng lalaki ang sumagot.
“Opo, ako nga po. Sino po sila?”
“Ako po si Inspector Reyes mula sa Highway Patrol Group. Misis, pinapaabot po namin ang aming pakikiramay. Natagpuan po namin ang sasakyan ng asawa ninyong si David Mendoza na nahulog sa bangin at sumabog sa may highway. Patay na po siya.”
Napatigil ako sa paghinga. Tila binuhusan ng yelo ang buong katawan ko.
“P-Po? Imposible po ‘yan, Inspector!” nanginginig at umiiyak kong sagot, pilit na kinakalma ang sarili. “Baka nagkakamali lang po kayo ng taong kinilala!”
“Nakuha po namin ang kanyang wallet na hindi nasunog, kumpleto po sa ID. Pati po ang titanium na relo na may engraved na pangalan ninyo ay suot ng bangkay. Kailangan po kayong pumunta sa morge para kumpirmahin—”
Hindi ko na natapos ang pakikinig sa sinasabi ng pulis. Dahil nang lumingon ako sa kabilang banda ng aming malaking kama… nakaupo si David.
Gising na gising siya. Nakatingin siya nang diretso sa aking mga mata sa gitna ng dilim. At ang mas nakakakilabot? Nakangiti siya. Isang malamig, walang emosyon, at malademonyong ngiti.
“Sino ‘yan, babe? Mga pulis ba?” malumanay ngunit nakakapanindig-balahibong tanong ni David.
Nabitiwan ko ang cellphone. Nahulog ito sa sahig ngunit rinig ko pa rin ang boses ni Inspector Reyes na nagsasalita, “Hello, Misis? Nandiyan pa po ba kayo?”
Dahan-dahang yumuko si David. Pinulot niya ang cellphone ko, itinapat sa kanyang bibig, at kalmadong sumagot. “Papunta na po ang asawa ko, Inspector.” Pagkatapos ay pinatay niya ang tawag.
Umilaw ang lampshade sa gilid ng kama. Pinabukas niya ito.
Nanginginig ako habang nakasandal sa headboard ng kama, yakap-yakap ang unan na parang panangga. “D-David… a-anong ibig sabihin nito? B-Bakit sabi ng pulis… patay ka na?”
Bumangon si David mula sa kama. Nakasuot siya ng itim na turtleneck at maong na pantalon. Bihis na bihis siya, na tila kanina pa siya gising at naghihintay na lamang sa tawag na iyon. Lumapit siya sa closet, binuksan ito, at naglabas ng dalawang malalaking duffel bag na puno ng pera at mga pasaporte.
“Dahil simula ngayong alas-tres ng madaling-araw, Clara, patay na nga si David Mendoza,” malamig niyang sagot habang nag-i-impake. “At kailangan na nating umalis ng bansa bago sumikat ang araw.”
“H-Hindi kita maintindihan! S-Sino ang bangkay sa loob ng sasakyan mo?!” humahagulgol na tanong ko, pilit na inuunawa ang kabaliwang nangyayari sa harap ko.
Tumigil si David. Tumingin siya sa akin, walang anumang bahid ng konsensya sa kanyang mga mata.
“Naaalala mo ba yung sinabi ko sa’yong may kakambal ako? Si Dante? Yung adik na kapatid kong naglayas sampung taon na ang nakalipas?” panimula niya, naglalakad palapit sa akin. “Kinuha ko siya kahapon. Nilasing ko, pinainom ng matapang na sleeping pills, sinuotan ng damit ko, at isinuot ko sa kanya ang paborito mong relo.”
Nalaglag ang panga ko. Napasigaw ako sa sobrang takot, ngunit mabilis niyang tinakpan ang bibig ko gamit ang kanyang malakas na kamay.
“Huwag kang sisigaw,” banta niya, ang kanyang mukha ay ilang pulgada lamang mula sa mukha ko. “Nag-embezzle ako ng limandaang milyong piso (₱500 Million) mula sa mga kliyente ko sa investment firm. Hinahanting na ako ng mga sindikato. Ang tanging paraan para makatakas tayo ay ang palabasin na patay na ako! Ka-dugo ko si Dante, kaya kapag nag-DNA test sila sa nasunog na bangkay, mag-ma-match ‘yon sa records ko!”
Tumulo ang mga luha ko. Ang lalaking kayakap ko gabi-gabi ay isang mamamatay-tao. Pumatay siya ng sarili niyang kakambal para lang makatakas sa sarili niyang kasalanan!
Binitawan niya ang bibig ko at inabutan ako ng isang pekeng pasaporte. Nakapangalan doon ay Sofia Valdez, ngunit mukha ko ang naroon.
“Mag-ayos ka na. May pribadong yate na naghihintay sa atin sa pantalan,” malamig niyang utos. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, at may kinuha siyang baril mula sa kanyang bag at ipinatong ito sa lamesa. “Nangako tayo sa harap ng Diyos, Clara. ‘Til death do us part. Sasama ka sa akin sa ayaw at sa gusto mo, o isasama kita sa kabilang buhay kasama ni Dante.”
Alam kong hindi ako pwedeng mag-hysterical. Papatayin niya ako. Kailangan kong gamitin ang utak ko. Sa edad na dalawampu’t apat, hindi ako papayag na matapos ang buhay ko sa kamay ng isang kriminal.
Pinunasan ko ang mga luha ko. Nagpanggap akong kumalma at tumango.
“S-Sige, David. Kung ‘yan ang kailangan nating gawin para mabuhay,” nanginginig kong sabi, pinipilit na maging kapani-paniwala ang aking tono. “Magbibihis lang ako sa banyo. Limang minuto.”
Ngumiti siya nang bahagya. “Good girl. Wag kang gagawa ng kalokohan. Hawak ko ang cellphone mo.”
Pumasok ako sa banyo at ni-lock ang pinto. Binuksan ko agad ang gripo ng shower upang mag-ingay at hindi niya marinig ang mga galaw ko. Tama siya, hawak niya ang cellphone ko. Ngunit nakalimutan niya ang isang mahalagang detalye: ang suot kong Smart Watch.
Naka-sync ang smart watch ko sa cellular network. Nanginginig ang mga daliri ko habang pinipindot ang maliit na screen. Nag-type ako ng isang mabilis ngunit malinaw na mensahe sa numerong nag-text sa akin kanina (ang numero ng pulis na tumawag):
“Inspector Reyes, si Clara ito. Buhay si David. Pinatay niya ang kakambal niya. Nandito siya sa bahay, armado, at may planong tumakas palabas ng bansa. Tulungan niyo ako. Please.”
Pinindot ko ang Send. Nagdasal ako nang taimtim na sana ay mabasa niya ito agad.
Nagbihis ako ng simpleng pantalon at jacket. Paglabas ko ng banyo, nakatayo na si David sa pintuan ng kwarto, bitbit ang mga bag.
“Tara na,” utos niya, sabay hawak nang mahigpit sa braso ko.
Naglakad kami pababa ng hagdan ng aming mansyon. Bawat hakbang ko ay mabigat. Patuloy ang pagtibok ng puso ko nang napakabilis. Nang bubuksan na ni David ang main door upang pumunta sa garahe…
BLAAAG!
Sinira ng isang malakas na pwersa ang pinto. Sumabog ang nakakabulag na ilaw mula sa labas ng bahay!
“KUMILOS KA AT PASASABUGIN KO ANG ULO MO! PATAAS ANG MGA KAMAY!”
Apat na armadong SWAT team at mga pulis ang nakatutok ng baril kay David. Sa unahan nila ay si Inspector Reyes.
Nanlaki ang mga mata ni David. Bago pa siya makabunot ng baril mula sa kanyang bewang, mabilis akong kumawala mula sa pagkakahawak niya at tumakbo palapit sa mga pulis.
Dahil sa dami ng nakatutok na baril sa kanya, walang nagawa si David kundi ibagsak ang mga bag at dahan-dahang itaas ang kanyang mga kamay. Napaluhod siya sa sahig habang pilit siyang pinoposasan ng mga awtoridad.
Tumingin siya sa akin, nanlilisik ang mga mata, puno ng galit at pagtataksil. “T-Traydor ka, Clara! Pinahamak mo ako!”
Tinitigan ko siya pabalik. Nawala na ang takot ko.
“Hindi ako traydor, David. Ikaw ang halimaw,” malamig kong sagot. “Sinira mo ang buhay ko, pero hindi ako magpapakulong sa kasamaang ginawa mo.”
Kinabukasan, naging headline sa lahat ng balita ang pagkahuli kay David Mendoza. Natuklasan ng mga pulis ang bank accounts niya, ang nakaw na pera, at ang karumal-dumal niyang pagpatay sa sarili niyang kakambal. Nahatulan siya ng habambuhay na pagkakakulong.
Sa edad na dalawampu’t apat, natutunan ko ang isang mapait na leksyon: Ang tunay na bangungot ay hindi nangyayari habang natutulog ka. Minsan, ang pinakanakakakilabot na bangungot ay gising, humihinga, at natutulog mismo sa tabi mo. Ngunit gaano man kadilim ang gabi, palaging may liwanag ng katotohanan na magliligtas sa’yo.
