DALA-DALA KO ANG ISANG CAKE UPANG IBALITA ANG AKING PAGPASA SA BOARD EXAM—NGUNIT SA IBABA NG DORMITORYO AY NAABUTAN KO ANG MATALIK KONG KAIBIGAN NA NAKAKULONG SA MGA BISIG NG AKING KASINTAHAN!
Ako si Lianne, dalawampu’t dalawang taong gulang. Apat na taon kong pinaghirapan ang kursong Accountancy, nagsunog ng kilay gabi-gabi, at nagtiis ng puyat at pagod para maabot ang pangarap ko. Sa lahat ng hirap na ito, dalawang tao ang inakala kong naging sandalan ko: si Troy, ang kasintahan ko sa loob ng tatlong taon, at si Chloe, ang matalik kong kaibigan simula pa noong high school at kasalukuyan kong roommate sa dormitoryo ng unibersidad.
Biyernes ng gabi nang ilabas ang resulta ng CPA Licensure Examination.
Nanginginig ang mga kamay ko habang tinitingnan ang listahan sa aking cellphone. Nang makita ko ang pangalan ko—at hindi lang basta pumasa, kundi kasama sa Top 10—napaiyak ako sa labis na tuwa. Ang unang pumasok sa isip ko ay ang ibalita ito kina Troy at Chloe. Ayon kay Troy, may overtime daw siya sa kanyang opisina, habang si Chloe naman ay nagsabing nag-aaral siya sa aming dorm para sa kanyang sariling exams.
Upang surpresahin sila, bumili ako ng isang mamahaling customized chocolate truffle cake. Nakasulat doon sa ibabaw ang: “Congratulations, CPA Lianne!”
Bitbit ang kahon ng cake at isang payong dahil sa banayad na ambon, naglakad ako patungo sa dormitoryo. Inisip ko kung gaano sila kasaya para sa akin. Inisip ko na sa wakas, magdiriwang kaming tatlo.
Ngunit ang gabing iyon ay hindi magtatapos sa isang pagdiriwang, kundi sa isang pagkadurog na hindi ko kailanman makakalimutan.
Ang Lihim sa Ilalim ng Ulan
Madilim na ang paligid sa ibaba ng aming dormitoryo. Tanging isang pundidong poste ng ilaw ang nagbibigay ng liwanag malapit sa parking area. Pabagsak na ang ulan kaya nagmadali akong maglakad.
Ngunit napatigil ako nang makita ko ang isang pamilyar na itim na sasakyan na nakaparada sa isang madilim na sulok. Ang sasakyan ni Troy.
Kumunot ang noo ko. Hindi ba’t nasa opisina siya at nag-o-overtime?
Dahan-dahan akong lumapit, nagtatago sa likod ng malaking puno. Nanganinag ang dalawang bulto ng tao sa ilalim ng maliit na bubungan malapit sa sasakyan.
Nanlaki ang mga mata ko, at tila huminto ang pagtibok ng puso ko.
Nakatayo roon si Troy. Nakasandal sa kanyang dibdib si Chloe. Nakasuot si Chloe ng jacket na iniregalo ko kay Troy noong nakaraang Pasko. Nakapulupot ang mga braso ng matalik kong kaibigan sa leeg ng lalaking pinakamamahal ko.
Bago pa ako makahinga, yumuko si Troy at hinalikan niya nang mariin at puno ng pagnanasa si Chloe. At tumugon ang “matalik” kong kaibigan, tumatawa pa nang mahina.
“Babe, baka makita tayo ni Lianne, hindi pa naman siya nakakauwi,” malambing at mapanuksong bulong ni Chloe.
“Hayaan mo siya,” sagot ni Troy habang hinahalikan ang leeg ni Chloe. “Sigurado namang umiiyak ‘yon ngayon sa isang sulok. Ang bobo kaya no’n sa Math, imposibleng pumasa ‘yon sa board exam. Kapag bumagsak siya, doon ko na siya hihiwalayan para sabihing hindi ko na kaya ang pagiging pabigat niya. Ikaw naman talaga ang mahal ko, Chloe.”
Natawa si Chloe. “Kawawang Lianne. Akala niya ang perpekto ng buhay niya. Ang hindi niya alam, sa akin umuuwi ang boyfriend niya.”
Naramdaman ko ang panlalamig ng buong katawan ko, kasunod ng isang nakakapasong apoy ng galit. Ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko nang buong buhay ko—ang lalakeng pinangakuan ko ng kinabukasan, at ang kaibigang itinuring kong kapatid—ay ginagawa akong tanga sa sarili kong likuran.
Wala akong naramdamang luha. Wala. Tanging isang malamig, malalim, at nakamamatay na paghihiganti ang nabuo sa isip ko.
Ang Pagsabog at ang Matamis na Regalo
Tahimik akong humakbang palabas mula sa dilim. Ibinaba ko ang aking payong. Hinarap ko sila, bitbit pa rin ang kahon ng cake.
“Masarap ba?” malamig at matigas kong tanong.
Parang kinuryente ang dalawa. Mabilis na naghiwalay sina Troy at Chloe. Nang makita nila akong nakatayo sa ilalim ng ulan, namutla silang pareho. Nalaglag ang panga ni Chloe, habang si Troy ay nanlaki ang mga mata na parang nakakita ng multo.
“L-Lianne… B-Babe, kanina ka pa ba diyan?” nauutal na tanong ni Troy, nagmamadaling ayusin ang kanyang gusot na polo. Lumapit siya, akmang hahawakan ako. “Mali ang nakita mo… nag-uusap lang kami ni Chloe, nagpapatulong siya sa—”
“Nagpapatulong saan, Troy? Sa anatomy? Kailangan ba ang dila mo sa lalamunan niya para masagot ang assignment niya?” malamig at puno ng sarkasmo kong sagot.
“Lianne, let me explain!” umiiyak na palusot ni Chloe, nagkukunwaring biktima. “Pilit niya akong hinalikan! Pinigilan ko siya, promise!”
“Ah, pinigilan mo? Gamit ang mga braso mong nakapulupot sa leeg niya?” Itinaas ko ang aking kilay, tinitigan silang dalawa nang may matinding pandidiri. “Hindi niyo na kailangang magsinungaling. Narinig ko ang lahat. Hinihintay niyo akong bumagsak para maghiwalay tayo, ‘di ba?”
Dahan-dahan kong binuksan ang kahon na hawak ko. Ipinakita ko sa kanila ang napakagandang chocolate cake na may nakasulat na “Congratulations, CPA Lianne!”
Nang mabasa ito ni Troy, mas lalo siyang nanlamig. Alam niyang kapag naging CPA ako, ako ang may pinakamalaking tsansa na makapasok sa mga top-tier firms na matagal na niyang pinapangarap.
“P-Pumasa ka…?” bulong ni Troy. “Babe, congrats… Pakiusap, mag-usap tayo—”
“Huwag mo akong tatawaging Babe, hayop ka,” madiin kong sabi. “Bumili ako ng cake para i-celebrate sana ang tagumpay ko kasama kayo. Pero naisip ko, mas bagay pala ang cake na ‘to sa mga basurang tulad niyo.”
Bago pa sila makapagsalita, buong lakas kong inihagis ang buong cake—diretso sa pagmumukha ni Troy at sa damit ni Chloe.
Napasigaw si Chloe nang magkalat ang matamis na tsokolate sa mamahaling jacket na suot niya. Si Troy ay napasabunot sa kanyang sarili habang pinupunasan ang kanyang mukha.
“Sige, kainin niyo ‘yan. Celebration niyo ‘yan dahil ngayon, malaya na kayong dalawa na magsama sa impyerno,” malamig kong huling salita bago ko sila tinalikuran at naglakad palayo sa ilalim ng ulan. Hindi na ako lumingon pa. Sa gabing iyon, tinapos ko ang lahat. Umalis ako sa dorm, pinutol ang komunikasyon sa kanila, at nagpokus sa iisang bagay—ang aking pag-angat.
Ang Pag-ikot ng Mundo (Makalipas ang Limang Taon)
Lumipas ang limang taon. Ang iniyakan ko noon ay naging hakbang tungo sa tagumpay ko ngayon.
Ako na ngayon si Miss Lianne Valderama, CPA, ang pinakabata at pinakakinatatakutang Senior Audit Director sa Villarica Financial Group, isa sa pinakamalaking accounting at finance firm sa Pilipinas. Nagbago ang anyo ko—mula sa isang inosenteng estudyante, naging isang matatag, elegante, at makapangyarihang ehekutibo ako.
Sa kabilang banda, nabalitaan ko na nagsama nga sina Troy at Chloe. Ngunit dahil puro luho si Chloe at umaasa lang sa sweldo ni Troy, hindi nagtagal ay nabaon sila sa utang. Si Troy ay naging isang hamak na Finance Officer sa isang maliit na kumpanya.
Isang araw, binili ng Villarica Financial Group ang kumpanyang pinagtatrabahuan ni Troy. Bilang Senior Audit Director, ako ang inatasang mag-audit sa lahat ng financial records ng kanilang kumpanya bago ang pormal na takeover.
Ang Katapusan ng Kanilang Kayabangan
Nakatayo ako sa harap ng glass window sa opisina ng CEO ng binili naming kumpanya. Bumukas ang pinto at pumasok si Troy. Mukha siyang pagod, losyang, at halatang balisa. Pinatawag ko siya.
“Good morning, Madam Director. Ipinatawag niyo raw po ako para sa report ng Finance—”
Naputol ang sasabihin ni Troy nang humarap ako. Nalaglag ang hawak niyang folder. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng multo.
“L-Lianne…?” nanginginig niyang bulong.
“Miss Valderama, pagdating sa loob ng opisinang ito, Mr. Troy,” malamig kong pagtatama, naglalakad pabalik sa aking executive chair.
Lumapit si Troy, hindi makapaniwala. “Ikaw… ikaw ang bagong Senior Director ng Villarica? L-Lianne, I mean, Miss Valderama… matagal na kitang gustong makausap. Patawarin mo ako sa ginawa ko noon. Sobrang nagsisisi ako. Iniwan ako ni Chloe nang mabaon ako sa utang… Wala na akong pera.”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Hindi ako nagpatawag ng meeting para pakinggan ang drama ng buhay mo, Troy,” sagot ko habang naglalapag ng isang makapal na red folder sa ibabaw ng mesa. “Ipinatawag kita dahil sa resulta ng audit ko sa department mo.”
Namutla si Troy.
“Sa loob ng tatlong taon, unti-unti kang naglipat ng pondo ng kumpanya papunta sa isang dummy account. Umabot ng walong milyong piso ang nawawala (embezzlement). Ginawa mo ‘to para suportahan ang luho ni Chloe bago ka niya iwan, tama?”
“M-Miss Valderama… pakiusap… magpapaliwanag ako…” Tuluyang napaluhod si Troy sa harap ng desk ko, umiiyak na parang bata. “Huwag mo akong ipakulong! Parang awa mo na! Bibilangin kong bayaran ‘yon, bigyan mo lang ako ng pagkakataon! Minahal naman natin ang isa’t isa dati ‘di ba?”
Isang mapaklang ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
“Minahal? Ang taong nagmahal, hindi nagtataksil sa likod ng dorm habang umuulan,” malamig kong sumbat. Pinindot ko ang intercom sa aking mesa. “Security, andito na ba ang mga pulis? Papasukin niyo na sila sa opisina ko.”
“LIANNE! WAG! PARANG AWA MO NA!” sigaw ni Troy habang pilit siyang inaabot ang kamay ko.
Bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang pulis na may dalang warrant of arrest para sa Qualified Theft at Corporate Fraud. Kinaladkad nila si Troy habang patuloy itong umiiyak at nagmamakaawa.
Tumayo ako at inayos ang aking blazer. Tiningnan ko siya nang walang kahit anong bahid ng awa habang pinoposasan siya palabas ng gusali.
Ang matamis na tsokolate noon ay napalitan na ng pait ng reyalidad para sa kanya. At para sa akin? Napatunayan ko na ang pinakamasarap na paghihiganti ay hindi ang magwala at lumuha, kundi ang hayaan silang panuorin ang iyong paglipad sa tuktok habang sila ay tuluyang gumagapang sa ibaba.
