Nag-Organisa Ng Baby Shower Ang Hipag Ko Sa Restawran Ko Nang Walang Paalam At Inasahang Libre Ito—Kaya Iniabot Ko Ang Resibo Sa Harap Ng Mga Bisita Nila!
(PART 1 )
Ako si Maria, tatlumpu’t limang taong gulang. Matapos ang sampung taon ng pagtatrabaho bilang isang chef sa ibang bansa, nagamit ko rin ang aking mga ipon upang makapagpatayo ng isang sikat na fine-dining restaurant sa Maynila.
Dahil sa ganda ng aking restawran at kalidad ng pagkain, palagi itong puno ng mga kilalang tao at mayayamang negosyante. Ngunit sa kabila ng aking tagumpay, may isang tao na kailanman ay hindi naging masaya para sa akin—ang aking matapobreng hipag na si Brenda.
Si Brenda ay asawa ng aking kuya. Simula pa noon, minamaliit niya na ako. Nang malaman niyang nagbukas ako ng restawran, hindi man lang siya bumati. Sa halip, sinabi niya sa mga kamag-anak namin na siguradong malulugi rin daw ito agad.
Isang araw, nakatanggap ang aking manager ng isang malaking reservation. Limampung (50) katao para sa isang private event sa darating na Sabado, naka-book sa ilalim ng pangalang “Mrs. Garcia”.
Nang dumating ang araw ng event, nasa kusina ako upang i-supervise ang mga pagkain. Nang lumabas ako upang silipin ang mga bisita sa VIP hall, nalaglag ang panga ko.
Walang “Mrs. Garcia”. Ang nakita ko ay si Brenda, kasama ang kanyang nagdadalang-taong anak na si Cindy, at ang kanilang limampung mga matapobre at mayayamang kaibigan. Nag-organisa pala sila ng isang marangyang Baby Shower!
Nang makita ako ni Brenda, ngumisi siya at kumaway nang buong yabang.
“Aba, nandito pala ang may-ari! Maria, siguraduhin mong mainit at masarap ang mga i-se-serve ninyo sa mga bisita ko, ha? Ayoko ng pipitsuging pagkain!”
Matinis at maarte na utos ni Brenda sa harap ng kanyang mga kaibigan, tila ba isa lamang akong utusan niya.
Hindi ako kumibo. Tahimik akong bumalik sa kusina.
Sa loob ng tatlong oras, walang-habas na nag-order sina Brenda at ang kanyang mga bisita. Kumuha sila ng mga imported na steak, malalaking lobster, truffles, at limang bote ng pinakamahal naming vintage wine.
Maya-maya, umakyat si Brenda sa maliit na stage upang magbigay ng speech.
“Salamat sa inyong lahat sa pagdalo sa Baby Shower ni Cindy! Huwag kayong mahiya, order lang kayo nang order! Ang lahat ng ito ay sagot ng tita ni Cindy! Syempre, libre ito dahil pamilya kami at kailangan niya kaming pagsilbihan!”
Nagpalakpakan ang mga bisita niya.
Kumuyom ang mga kamao ko sa loob ng kusina. Ginamit niya ang ibang pangalan para makapag-book nang palihim, nag-imbita ng limampung tao, at umorder ng pinakamamahaling pagkain nang walang abiso, dahil inaasahan niyang ililibre ko ang lahat ng ito?!
Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang calculator at pinindot ang kabuuan ng kanilang kinain. Umabot ito sa 150,000 Pesos.
Ngumiti ako nang malamig. Kinuha ko ang itim na leather folder kung saan nakalagay ang mahabang resibo, at naglakad ako patungo sa kanilang mesa.
(PART 2 )
Ang buong VIP hall ay puno ng tawanan at kwentuhan nang makalapit ako sa pinakagitnang mesa kung saan nakaupo sina Brenda at Cindy.
Lahat ng mga bisita ay napatingin sa akin nang ilapag ko ang itim na leather folder sa ibabaw ng mesa.
“Sana ay nag-enjoy kayo sa aming pagkain. Ang kabuuan po ng inyong bill ay 150,000 Pesos. Cash po ba, credit card, o manager’s check?”
Kalmado, nakangiti, at malakas kong anunsyo, sapat para marinig ng mga nasa kabilang mesa.
Napatigil sa pagnguya si Brenda. Nanlaki ang kanyang mga mata at namutla si Cindy.
“Bill?! Anong bill ang sinasabi mo, Maria?! Pamilya tayo! Ito na dapat ang regalo mo para sa magiging apo ko! Bakit mo kami sinisingil?!”
Nanginginig at naguguluhang bulyaw ni Brenda, habang pilit na ibinabalik sa akin ang folder.
Umatras ako at inilagay ang mga kamay ko sa aking likuran. Tinitigan ko siya nang may matinding lamig.
“Regalo? Hindi ka man lang nagpaalam sa akin na gagamitin mo ang restawran ko. Gumamit ka pa ng pekeng pangalan para mag-book. Limampung tao ang pinakain ninyo ng steak at lobsters. Negosyo ito, Brenda, hindi charity ward para sa mga taong nagpapanggap na mayaman pero p.atay-gutom naman pala sa libre.”
Napasinghap ang mga bisita. Nagsimula silang magbulungan at magtinginan nang may pandidiri kay Brenda.
“A-Ang kapal ng mukha mo! Kapatid ng asawa ko ang may-ari nito! Wala akong babayaran ni isang kusing!”
Nagwawalang sigaw ni Brenda, pilit na nagmamatapang kahit pulang-pula na ang mukha sa matinding kahihiyan.
Ngumisi ako. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bulsa.
“Kung ayaw mong magbayad, tatawag ako ng p.ulis. Ipapaaresto ko kayong mag-ina dahil sa kasong Estafa. Tingnan natin kung hindi pumutok sa social media na ang mga ‘sosyal’ na bisita ng Baby Shower na ito ay makikita sa presinto mamaya.”
Nang marinig ang salitang p.ulis, nataranta ang mga bisitang mayayaman. Ayaw nilang masangkot sa iskandalo o masira ang kanilang mga pangalan.
“Brenda! Ano ba ‘yan! Akala ko ba libre ‘to?! Nakakahiya ka! Heto ang bayad ko para sa kinain ko, aalis na ako!”
Galit na sigaw ng isa sa kanyang mga ninang, sabay bagsak ng limang libo sa mesa.
Dahil sa kahihiyan, nag-unahan din ang iba pang mga bisita na maglabas ng pera at ibinato ito sa harapan nina Brenda at Cindy bago sila nag-alisan palabas ng restawran nang hindi nagpapaalam.
Naiwan sina Brenda at Cindy na umiiyak sa gitna ng VIP hall, habang pinupulot ang mga perang ibinagsak ng kanilang mga kaibigan upang mabuo ang 150,000 Pesos.
Nang mabilang ng aking manager na sapat na ang pera, ipinakaladkad ko sila sa aking mga security guards palabas ng pinto.
Mula sa araw na iyon, naging katatawanan si Brenda sa kanilang circle of friends. Wala nang gustong dumalo sa anumang party na ino-organisa niya. Samantala, mas lalong sumikat ang aking restawran dahil sa insidente, at napatunayan ko na kailanman, ang negosyo ay negosyo, at walang puwang ang mga mapang-abusong kamag-anak sa pinaghirapan kong tagumpay.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin ang negosyo o tagumpay ng iyong mga kamag-anak sa pamamagitan ng pag-asa sa “libre”. Ang dugo at pamilya ay hindi lisensya upang nakawan ng kita at pagod ang mga taong nagsisikap umasenso. Matutong rumespeto sa pinaghirapan ng iba. Ang mga taong mapagpanggap at makapal ang mukha na manamantala ng kapwa ay palaging sisingilin ng tadhana sa pamamagitan ng matinding kahihiyan na hindi nila kailanman malilimutan.
