MALAPIT NA AKONG MAG-60 ANYOS… AT ANG ASAWA KO AY MAS BATA SA AKIN NG 30 TAON. SA LOOB NG ANIM NA TAON, TINATAWAG NIYA AKONG “LITTLE WIFE” AT ARAW-ARAW NIYANG DINADALHAN NG TUBIG GABI-GABI — HANGGANG SA ISANG GABI, MAY NADISKUBREHAN AKONG HINDI KO DAPAT ALAMIN…
Ang pangalan ko ay Lilia Mendoza, at ako ay 59 taong gulang.
Anim na taon na ang nakalipas nang muli akong magpakasal sa isang lalaking nagngangalang Adrian Reyes, na noon ay 28 lamang — 31 taon ang agwat namin.
Nagkakilala kami sa isang yoga class sa Quezon City. Kakaretiro ko pa lang noon bilang guro, at sinusubukan kong punan ang katahimikan na iniwan ng pagkawala ng taong minahal ko. Si Adrian ay isa sa mga instructor—mahinahon, matiyaga, at may kakaibang presensya na nakakapagpagaan ng pakiramdam.
Kapag ngumiti siya… parang bumabagal ang mundo.
Pero marami ang nagbabala sa akin noon:
“Pera mo lang ang habol niya, Lilia. Huwag kang magpakatanga.”
Oo, maayos ang buhay ko. May iniwan sa akin ang yumao kong asawa—isang malaking bahay sa Quezon City, dalawang savings account, at isang beach house sa Batangas.
Pero si Adrian… hindi kailanman humingi ng kahit ano.
Siya ang nagluluto. Naglilinis. Minamasahe ako kapag pagod ako. At tinatawag niya ako sa malalambing na pangalan—“little wife,” “baby girl”—sa boses niyang napakalambing.
Gabi-gabi, dinadalhan niya ako ng isang baso ng maligamgam na tubig na may pulot at chamomile.
“Ubusin mo ‘yan, mahal,” bulong niya. “Makakatulong ‘yan sa pagtulog mo. Hindi ako mapapakali hangga’t hindi ka nakakapahinga.”
At iniinom ko iyon… nang buong tiwala.
Sa loob ng anim na taon, naniwala akong natagpuan ko na ang isang payapang pagmamahal—walang hinihinging kapalit.
Hanggang sa isang gabi…
Sinabi niyang magpupuyat siya para maghanda ng “herbal dessert” para sa mga kaibigan niya sa yoga.
“Mauna ka nang matulog, baby,” sabi niya sabay halik sa noo ko.
Tumango ako. Pinatay ang ilaw. At nagpanggap na nakatulog.
Pero may kung anong pakiramdam sa loob ko… na ayaw akong patulugin.
Tahimik akong bumangon at dahan-dahang lumabas ng kwarto. Mula sa pintuan, nakita ko si Adrian sa kusina.
Mahina siyang humuhuni habang nagbubuhos ng maligamgam na tubig sa baso ko. Pagkatapos… binuksan niya ang drawer at kumuha ng maliit na bote.
Isa. Dalawa. Tatlong patak.
May inilagay siya sa tubig ko.
Pagkatapos, nilagyan ng pulot at chamomile—maingat na hinalo.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Kinuha niya ang baso at paakyat na sa hagdan. Mabilis akong bumalik sa kama at nagpanggap na inaantok.
“Eto na, baby girl,” sabi niya, nakangiti habang inaabot sa akin ang baso.
Mahina akong sumagot, “Mamaya ko na iinumin…” sabay hikab.
Nang gabing iyon, matapos siyang makatulog… lihim kong ibinuhos ang laman ng baso sa isang thermos, isinara ito, at itinago sa loob ng aparador.
Kinabukasan, dumiretso ako sa isang pribadong klinika at ibinigay ang sample sa technician.
Pagkalipas ng dalawang araw… tinawag ako ng doktor.
Seryoso ang mukha niya.
At ang mga sinabi niya…
Parang nagpahinto sa tibok ng puso k
Gemini đã nói
“Mrs. Mendoza,” panimula ng doktor habang nakatitig sa resulta ng laboratoryo. “Ang sample na ibinigay niyo ay positibo sa mataas na konsentrasyon ng Digitalis at Benzodiazepines.”
Nanigas ang buong katawan ko. Bilang dating guro ng Science, alam ko kung ano ang Digitalis. Ginagamit ito sa puso, pero sa maling dosis… maaari itong magdulot ng atake sa puso na tila natural ang dating. At ang Benzodiazepines? Pampatulog. Kaya pala gabi-gabi ay parang bangag ako at walang malay sa paligid ko.
“Unti-unti nitong pinapahina ang puso mo, Lilia,” dagdag ng doktor. “Sa loob ng anim na taon, dahan-dahan kang nilalason.”
Lumabas ako ng klinika na parang lumulutang. Ang “Little Wife” na tawag niya… hindi pala dahil sa lambing, kundi dahil sa pagtrato niya sa akin na parang isang bata o alagang hayop na dahan-dahang pinapatay para sa mamanahin.
Nang gabing iyon, dumating si Adrian na may dalang bulaklak.
“Baby girl, luto na ang paborito mong sinigang,” nakangiti niyang sabi. Ang ngiting dati ay nagbibigay sa akin ng liwanag, ngayon ay nagmumukhang bungo sa paningin ko.
“Salamat, Adrian,” matabang kong sagot.
Gaya ng dati, bago matulog, nagdala siya ng baso ng tubig. “Ubusin mo na ito, mahal. Para mahimbing ang tulog mo.”
Tiningnan ko ang baso. Tiningnan ko siya.
“Adrian,” tawag ko sa kanya. “Bakit hindi mo muna tikman? Mukhang masarap ang pulot na ginamit mo ngayon.”
Bahagyang gumaralgal ang kanyang panga. Ang kanyang mga mata ay kumislap ng takot, pero mabilis niyang naitago iyon. “Naku, baby, alam mo namang hindi ako mahilig sa matamis bago matulog. Para sa iyo lang ‘yan.”
“Inumin mo, Adrian,” mariin kong sabi habang itinatayo ang baso sa harap niya. “Kung mahal mo ako, uubusin mo ito.”
Tumawa siya nang pilit. “Lilia, ano bang problema? Napaka-childish mo naman—”
“Ang problema ay alam ko na ang laman ng bote sa drawer mo!” sigaw ko habang inilalapag sa mesa ang report mula sa klinika.
Natahimik ang buong bahay. Ang maamong mukha ni Adrian ay biglang nagbago. Nawala ang lambing. Ang guwapong lalaking pinakasalan ko ay napalitan ng isang estrangherong may matatalim na mata.
“Anim na taon,” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig sa galit at pait. “Anim na taon mo akong pinapatay habang tinatawag mo akong baby girl.”
“Hindi mo naiintindihan, Lilia,” sabi niya, ang boses niya ay naging malamig at baritono. “Masyado kang matagal mamatay. Ang plano ko ay tatlong taon lang. Pero dahil sa yoga at diet mo, ang lakas ng puso mo. Nakakapagod magpanggap na mahal ka araw-araw.”
Tumayo siya at lumapit sa akin, pero hindi ako natakot. Biglang bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok ang dalawang lalaking naka-uniporme—mga pulis na tinawagan ko bago pa siya makauwi. Kasunod nila ang aking abogado.
“Mr. Adrian Reyes, you are under arrest for frustrated parricide,” deklara ng pulis.
Habang pinoposasan siya, tumingin si Adrian sa akin. “Akala mo ba may nagmahal sa iyo sa edad mong ‘yan? Pera lang ang meron ka, Lilia! Pera lang!”
Pinanood ko siyang kaladkarin palabas ng bahay na akala ko ay pugad ng pagmamahal, pero isa palang dahan-dahang libingan.
Pag-alis nila, tiningnan ko ang baso ng tubig sa mesa. Itinapon ko ang laman nito sa lababo at hinugasan ang baso hanggang sa kuminang ito.
Malapit na akong mag-60. Wala na ang asawa ko, wala na ang ilusyon ng pag-ibig. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, uminom ako ng isang baso ng tubig—malinis, walang pulot, walang chamomile, at higit sa lahat… walang lason.
Huminga ako nang malalim. Ang “Little Wife” ay wala na. Ang natitira na lang ay si Lilia Mendoza—at sa wakas, gising na gising na ako.
