GINAMIT NG ASAWA KO ANG PERA KO UPANG PAKASALAN ANG KANYANG KABIT. INAKALA NILANG PAG-UWI NILA MULA SA KANILANG ENGRENDENG “HONEYMOON” AY TITIRA SILA SA MANSYONG AKO MISMO ANG BUMILI. NGUNIT ANG HINDI NILA ALAM, HABANG NAGPAPAKASARAP SILA, IBINENTA KO NA ANG BAHAY. AT NANG SUBUKAN NILANG GAMITIN ANG KANILANG MGA SUSI, DOON NILA NATUKLASAN NA WALA NA SILANG BABALIKAN KAHIT ISANG
Ang Bilyonaryang Nagbulag-bulagan
Ako si Bianca Valderama. Sa edad na tatlumpu’t dalawa, hawak ko ang pinakamalaking fashion and cosmetics empire sa Asya. Dahil sobrang yaman ko, hindi ko na inisip ang pera nang pakasalan ko si Troy, isang lalaking nagpakilalang isang simpleng marketing director. Ibinigay ko sa kanya ang lahat: joint bank accounts na may daan-daang milyong laman, mga luxury sports car, at higit sa lahat, ang isang limandaang-milyong pisong (500 million pesos) mansyon sa Forbes Park kung saan kami nakatira.
Inakala kong sapat na ang pagmamahal at suporta ko para maging tapat siya. Ngunit isang araw, nagpaalam si Troy na mayroon siyang “isang buwang business trip” sa Europa.
“Babe, kailangan kong isara ang deal na ‘to sa Paris at Santorini. Magiging busy ako kaya baka madalang akong makatawag. I love you,” paalam niya bago sumakay ng eroplano.
Naniwala ako. Hanggang sa isang gabi, nakatanggap ako ng sunud-sunod na email alerts mula sa aking personal banker.
ALERT: PHP 15,000,000.00 has been debited from your Joint Account for ‘Santorini Grand Wedding and Honeymoon Package’.
ALERT: PHP 5,000,000.00 for ‘Cartier Diamond Bridal Set’.
Nanlaki ang mga mata ko. Kasal?! Honeymoon?!
Kumuha ako ng mga pribadong imbestigador at sa loob lamang ng ilang oras, natanggap ko ang mga litrato. Si Troy, nakasuot ng puting tuxedo, masayang hinahalikan sa harap ng altar sa Greece ang kanyang bagong nobya—si Stella, ang mismong sekretarya niya! At ang pinakamasakit, ang ginamit nilang pambayad sa lahat ng karangyaan na iyon ay ang pera ko!
May na-intercept pang voice message ang imbestigador ko mula sa telepono ni Troy papunta kay Stella:
“Wag kang mag-alala, babe. Habang nandoon yung tanga kong asawa sa opisina, i-e-enjoy natin ang honeymoon natin. Pag-uwi natin, ipapa-annul ko na siya at palalayasin ko siya sa mansyon. Tayo na ang titira doon. Akin na ang lahat ng pera niya.”
Ang Pagbebenta ng Paraiso
Imbes na umiyak at magwala, isang nakakamatay na ngiti ang namuo sa aking mga labi.
Gusto nilang kunin ang mansyon ko? Gusto nilang lustayin ang pera ko?
Tumawag ako sa aking mga abogado at accountants. “I-freeze ang lahat ng joint accounts namin. Bawiin ang lahat ng pondong ninakaw niya, at kasuhan ang bangko kung papayagan pa siyang mag-withdraw. I-cancel ang lahat ng credit cards niya.”
“Masusunod, Madame Bianca. Paano po ang mansyon?” tanong ng abogado ko.
“Ibenta ninyo,” malamig kong utos. “Ibenta ninyo sa pinakamabilis na buyer, kahit kalahati lang ng presyo, basta cash. Ilipat ninyo ang lahat ng gamit ko sa penthouse ko sa BGC. Gusto kong maiwan ang mansyong iyon na walang kahit isang gamit. Walang ititira.”
Dahil sa akin nakapangalan ang titulo bago pa man kami makasal, mabilis na naibenta ang mansyon sa isang foreign investor na agad ding nagpalit ng lahat ng security locks at gate ng bahay.
Habang nagpapakasarap sina Troy at Stella sa Santorini, abala ako sa pagbubura ng buong pagkatao ni Troy sa buhay ko. Tinanggal ko siya sa kanyang posisyon sa kumpanya, kinumpiska ko ang kanyang mga sasakyan, at iniwan ko siyang may malaking kaso ng Grand Estafa at Bigamy…
Ito ay bahagi lamang ng kwento.
Ang Pagbagsak ng Mapang-api
Lumipas ang apat na linggo. Ang huling balita ko mula sa aking imbestigador ay paubos na ang limit ng mga credit cards ni Troy na hindi ko agad na-freeze. Dahil sa sanay sa luho, hindi nila namalayan na ang bawat champagne at designer bag na binili nila sa Europa ay ang huling hininga ng kanilang marangyang buhay.
Nang lumapag ang kanilang eroplano sa NAIA, bakas sa mukha nina Troy at Stella ang kagalakan. Hawak-kamay silang lumabas ng airport, suot ang mga mamahaling damit at alahas na galing sa aking bulsa. Sumakay sila sa isang taxi—dahil ang sports car ni Troy ay matagal ko nang ipina-hatak sa warehouse ng aking kumpanya.
“Babe, excited na akong makita ang magiging bahay natin,” malanding sabi ni Stella habang nakasandal sa balikat ni Troy. “Siguradong magugulat si Bianca kapag nalaman niyang pinalayas mo na siya.”
“Don’t worry, Stella. Akin na ang mansyong ‘yan. Hindi na siya makakapalag,” mayabang na sagot ni Troy.
Pagdating nila sa harap ng gate ng mansyon sa Forbes Park, kumunot ang noo ni Troy. Ang dating gintong gate ay napinturahan na ng itim, at may malaking karatula sa labas: PRIVATE PROPERTY: NO TRESPASSING.
“Anong nangyari dito?” bulong ni Troy. Kinuha niya ang kanyang remote control para sa gate, ngunit hindi ito gumana. Kinuha niya ang kanyang mga susi, ngunit ni hindi ito pumasok sa keyhole.
Biglang bumukas ang maliit na pinto sa gilid at lumabas ang apat na armadong security guard na hindi niya kilala.
“Sino kayo?! Bakit kayo nasa loob ng bahay ko?!” sigaw ni Troy.
“Sir, bago na po ang may-ari ng bahay na ito. Isang linggo na ang nakakalipas nang mabili ito ng isang investment group. Umalis na kayo bago pa namin kayo ipahuli sa pulis,” mariing sagot ng guwardiya.
“Hindi maaari! Asawa ko ang may-ari nito!” giit ni Troy, habang si Stella ay nagsisimula nang kabahan.
Eksaktong sa sandaling iyon, dahan-dahang huminto ang aking itim na Rolls-Royce sa tapat nila. Bumaba ang bintana at tumambad ang aking mukha—kalmado, nakasuot ng sunglasses, at may hawak na baso ng mamahaling wine.
“Bianca!” sigaw ni Troy, sabay takbo sa sasakyan ko. “Anong ginawa mo sa bahay natin?! Bakit hindi kami makapasok?!”
Ibinaba ko ang aking sunglasses at tiningnan siya mula ulo hanggang paa. “Bahay natin? Troy, nakalimutan mo yata. Bago kita pakasalan, bilyonarya na ako. Ang mansyong iyan ay pag-aari ko, at dahil kailangan ko ng ‘cash’ para sa bago kong investment, ibinenta ko na.”
“Pero nasaan ang mga gamit ko?! Ang mga damit ko?!” singhal ni Stella.
Ngumiti ako nang matamis. “Ah, ‘yung mga gamit niyo? Ipinamigay ko na sa charity. Sabi ko kasi, ‘mga basurang hindi na kailangan.’ Bagay na bagay sa inyo, ‘di ba?”
Bago pa makapagsalita si Troy, isang kotse ng pulis ang huminto sa likuran nila. Lumabas ang aking abogado na may hawak na mga dokumento.
“Mr. Troy Valderama, you are under arrest for Bigamy, Falsification of Public Documents, and Grand Estafa,” saad ng opisyal. “At ikaw, Ms. Stella, kasama ka sa warrant bilang accomplice.”
Nanlumo si Troy. Sinubukan niyang hugutin ang kanyang wallet para tumawag ng abogado, ngunit nang buksan niya ito, lahat ng kanyang credit cards ay butas na at ang kanyang bank account ay zero na ang balanse.
“Bianca, please! Mahal kita! Nagkamali lang ako!” pagmamakaawa ni Troy habang pilit siyang pinoposasan.
Tumingin ako sa kanya nang huling beses. “Troy, ang pag-ibig ay sugal, pero ang pagnanakaw sa isang bilyonarya ay isang malaking pagkakamali. Enjoy your new home—sa kulungan.”
Ipinasara ko ang bintana ng sasakyan at sinabihan ang driver na umalis na. Habang papalayo, nakita ko sa rearview mirror si Stella na umiiyak sa kalsada at si Troy na isinasakay sa patrol car.
Naiwan silang walang pera, walang bahay, at walang dangal. Samantalang ako? Papunta ako sa aking penthouse sa BGC para ipagdiwang ang aking bagong kalayaan. Dahil sa mundong ito, ang pinakamasarap na paghihiganti ay ang mabuhay nang marangya habang ang mga nanakit sa iyo ay nagdurusa sa ilalim.
