NAHULI KO ANG INA KO AT FIANCÉ KO NA NAGPAPLANONG NAKAWIN ANG KUMPANYA KO ISANG GABI BAGO ANG KASAL KAYA INIHANDA KO ANG ISANG SURPRESA NA TULUYANG DUDUROG SA MGA BUHAY NILA SA HARAP NG MARAMING TAO
Ako si Katrina, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Sa murang edad, nagawa kong itayo at palaguin ang isa sa pinakamalaking kumpanya ng cosmetics at skincare sa Pilipinas. Ang lahat ng dugo, pawis, at puyat ko ay ibinuhos ko sa aking negosyo. Kaya nang mag-alok ng kasal ang nobyo kong si Julian, dalawampu’t anim (26) na taong gulang, inakala kong perpekto na ang buhay ko.
Suportado rin kami ng aking sariling ina na si Doña Martina, limampung (50) taong gulang. Simula nang mamatay ang aking ama, ako na ang bumuhay sa aming mag-ina at binigyan ko siya ng napakarangyang buhay.
Ngunit ang gabi bago ang aking pinapangarap na kasal ay naging gabi ng pinakamalaking kataksilan.
Dahil may naiwan akong mahalagang dokumento para sa honeymoon namin, nagdesisyon akong dumaan sa mansyon ng aking ina kung saan pansamantalang tumutuloy si Julian para sa tradisyong bawal magkita ang ikakasal. Tahimik akong pumasok upang hindi sila magising. Ngunit habang naglalakad ako sa pasilyo papalapit sa opisina ni Mama, nakarinig ako ng pamilyar na mga boses na nagtatawanan.
Bahagyang nakabukas ang pinto. Sumilip ako at nanigas ang buong katawan ko sa aking nakita at narinig.
Nakaupo si Julian sa sofa habang umiinom ng mamahaling wine kasama ang sarili kong ina!
“Ang galing mo talagang umarte, Julian,” nakangising sabi ni Mama habang nagtataas ng baso. “Inisip talaga ng tangang ‘yon na mahal na mahal mo siya. Hindi niya alam, pinakasalan mo lang siya para sa kumpanya niya.”
Tumawa si Julian, isang halakhak na nagpatayo ng mga balahibo ko sa galit. “Siyempre naman, Tita. Masyadong bulag si Katrina sa pag-ibig. Bukas, pagkatapos naming pumirma sa marriage contract, magiging legal na asawa na niya ako. Gagamitin ko ang joint accounts namin para i-transfer ang lahat ng pondo ng kumpanya sa offshore account mo.”
“Siguraduhin mo lang,” matigas na banta ni Mama ngunit nakangiti. “Akin dapat ang 70 percent ng kumpanya niya. Ako ang nagluwal sa kanya, kaya tama lang na sa akin mapunta ang lahat ng pinaghirapan niya. Pagkatapos nating makuha ang pera, pwede mo na siyang hiwalayan at itapon sa kalsada.”
Nanlamig ang dugo ko. Ang lalaking pinakamamahal ko at ang inang binigyan ko ng lahat ng layaw… pinagkaisahan ako! Gusto nilang nakawin ang kumpanyang itinayo ko mula sa wala at iwan akong pulubi!
Gusto kong umiyak, sumigaw, at sugurin silang dalawa. Ngunit pinigilan ko ang sarili ko. Ang mga luha ko ay mabilis na natuyo at napalitan ng isang naglalagablab na galit. Kung gusto nilang maglaro ng apoy, sisiguraduhin kong sila ang masusunog.
Tahimik akong umalis ng mansyon. Nang gabing iyon, hindi ako natulog. Tinawagan ko ang aking pinagkakatiwalaang abogado na si Atty. Mendoza at ang head ng aking IT department. Inihanda namin ang pinakamalaking pasabog para sa kasal ko.
Kinabukasan, araw ng kasal.
Naglakad ako sa aisle ng isang napakagarbong simbahan, suot ang milyon-milyong halaga ng wedding gown. Nakangiti ako nang napakatamis kay Julian na naghihintay sa altar, habang si Mama ay nagkukunwaring umiiyak sa tuwa sa unahan. Walang sinuman sa kanila ang nakahalata sa paparating na bagyo.
Natapos ang seremonya. Dumiretso kami sa isang 5-star hotel para sa engrandeng reception. Puno ito ng mga bilyonaryo, business partners, at mga sikat na personalidad.
Nang dumating ang oras para sa “Message of the Bride,” umakyat ako sa entablado. Kinuha ko ang mikropono. Lahat ng tao ay nakangiti at naghihintay sa madrama kong speech.
“Maraming salamat sa lahat ng dumalo,” kalmado kong panimula. Tumingin ako kay Julian at kay Mama. “Bago ko ibigay ang mensahe ko sa asawa ko at sa aking ina, may inihanda akong isang espesyal na video. Isang surpresa na nagpapakita ng tunay na pagmamahal nila sa akin.”
Pumalakpak ang mga tao. Ngumiti nang malaki sina Julian at Mama, inakalang isa itong tribute video.
Namatay ang mga ilaw. Bumukas ang higanteng LED screen sa likod ko. Ngunit sa halip na mga sweet photos namin ni Julian, nag-play ang isang malinaw na CCTV footage mula sa opisina ng mansyon kagabi!
Umalingawngaw sa buong ballroom ang boses ng nanay ko at ni Julian.
“Inisip talaga ng tangang ‘yon na mahal na mahal mo siya. Hindi niya alam, pinakasalan mo lang siya para sa kumpanya niya…”
“Bukas, pagkatapos naming pumirma sa marriage contract, magiging legal na asawa na niya ako. Gagamitin ko ang joint accounts namin para i-transfer ang lahat ng pondo ng kumpanya sa offshore account mo…”
Natahimik ang buong hall. Ang mga palakpak ay naging bulungan at singhap ng pagkagulat! Nag-flash ang mga camera ng media.
Nalaglag ang panga ni Julian. Namutla si Mama na parang nakakita ng multo. Tumayo si Julian at natatarantang sumigaw, “Patayin niyo ang video! Peke ‘yan! Patayin niyo!”
“Bakit, Julian? Natatakot ka bang malaman ng buong Pilipinas kung gaano ka kaganid?” malamig at matalim kong tanong gamit ang mikropono.
Bumukas ang mga ilaw. Tinitigan ko silang dalawa mula sa entablado.
“Katrina, anak! Pakinggan mo muna ako, edited ang video na ‘yan!” nanginginig na pagdadahilan ni Mama, pilit na umaakyat sa stage ngunit hinarang siya ng mga security guards ko.
“Edited? Narinig ko mismo ang mga bibig ninyo kagabi!” sigaw ko. Kumuha ako ng isang folder mula sa mesa at inihagis ang mga papel sa ere. “At kung inaakala ninyong mananalo kayo dahil nakapirma na tayo sa marriage contract, nagkakamali kayo!”
Hinarap ko ang mga bisita. “Kagabi, palihim kong ipina-cancel ang marriage license natin sa tulong ng abogado ko! Ang pinirmahan nating kontrata kanina sa simbahan ay walang bisa! Hindi tayo kasal, Julian!”
Nanlaki ang mga mata ng lalaking traydor. “A-Ano?! Bianca, babe, parang awa mo na!”
“At ikaw, Mama,” lumingon ako sa babaeng nagluwal sa akin na ngayon ay umiiyak sa matinding kahihiyan. “Dahil gusto mong manakaw ang kumpanya ko, ngayong umaga ay pormal kong tinanggal ang pangalan mo sa lahat ng bank accounts, properties, at credit cards na binabayaran ko. Wala ka nang makukuha sa akin kahit isang sentimo! Ipinatapon ko na rin ang mga gamit mo palabas ng bahay na binili ko!”
Sa mismong oras na iyon, pumasok ang mga pulis kasama si Atty. Mendoza.
“Julian at Doña Martina, inaaresto namin kayo para sa kasong Attempted Corporate Fraud at Conspiracy to Commit Estafa,” malamig na deklara ng hepe ng pulisya bago nila pinosasan ang dalawa.
Umiiyak at nagwawala si Mama habang pilit siyang kinakaladkad palabas. Si Julian naman ay nakaluhod sa sahig, humahagulgol at nagmamakaawa sa harap ng lahat ng mga negosyanteng hinding-hindi na magtitiwala sa kanya.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong awa. Sa edad na dalawampu’t apat, natutunan ko ang pinakamahalagang aral: Hindi lahat ng kadugo mo ay pamilya, at hindi lahat ng nagsasabing mahal ka ay totoo.
Umalis ako sa hotel na iyon hindi bilang isang sugatang nobya, kundi bilang isang matapang at malayang reyna ng aking sariling imperyo, handang harapin ang kinabukasan na walang mga linta sa aking buhay.
(Nanggigil ka ba sa ginawa ng nanay at fiancé ni Katrina? Kung ikaw ang nasa posisyon niya, ano ang gagawin mo sa kanila? I-comment ang iyong sagot sa ibaba at i-share ang kwentong ito para sa marami pang nakakapanabik na revenge stories!)
