Araw-araw, walang paltos na nakatayo si Cardo sa gilid ng maingay na bangketa sa labas ng pinakamalaking pampublikong ospital sa Maynila. Isa siyang binging magsasaka at nagtitinda ng mga sariwang gulay upang tustusan ang sarili. Sa kabila ng hirap sa pakikipag-usap at kawalan ng kakayahang makarinig, kilala siya ng mga dumadaan dahil sa kanyang matamis na ngiti at kabutihang loob.
Ngunit ang tanging inaabangan ni Cardo tuwing alas-siyete ng umaga ay ang pagdaan ni Dra. Valerie, ang pinakamagaling ngunit napakasungit na siruhano sa ospital. Dahil sa matinding pagod at bigat ng responsibilidad sa trabaho, madalas ay nakakunot ang noo ng doktora at tila ba laging nagmamadali.
Sa tuwing dadaan si Valerie, mabilis na inaabot ni Cardo ang isang sariwa at puting rosas nang walang hinihinging bayad. Minsan ay tinatanggap ito ng doktora nang walang imik, at minsan ay nilalagpasan lamang siya. Subalit, hindi kailanman sumuko ang tahimik na binata sa kanyang nakasanayan.
Isang madilim at maulan na umaga, kakalabas lamang ni Dra. Valerie mula sa isang napakahabang dalawampu’t apat na oras na operasyon sa emergency room. Lutang ang kanyang isipan at namumugto ang mga mata dahil sa labis na puyat.
Habang tumatawid siya sa malawak na kalsada papunta sa kanyang sasakyan, hindi niya napansin ang mabilis at nawalan ng prenong dyip na patungo mismo sa kanyang direksyon. Dahil hindi nakakarinig si Cardo, hindi niya napansin ang mga sigawan ng tao, ngunit nang lumingon siya ay malinaw na nakita ng kanyang mga mata ang nagbabadyang panganib na hahampas sa doktora.
Binalewala niya ang kanyang mabigat na basket. Tumakbo siya nang buong lakas at buong tapang na itinulak si Valerie papunta sa ligtas na bangketa. Isang malakas na kalampag ang umalingawngaw. Si Cardo ang nahagip ng sasakyan at duguan siyang bumagsak sa basang kalsada.
Mabilis na nawala ang pagod ni Valerie. Umiiyak siyang gumapang patungo sa duguang lalaki at sumigaw ng tulong sa kanyang mga kasamahan sa ospital na mabilis namang rumesponde. Agad nilang isinugod si Cardo sa emergency room upang masagip ang buhay nito.
Habang ginagamot ng ibang doktor ang mga bali at sugat ng binata, nanginginig ang mga kamay ni Valerie habang hinahanap ang ID nito sa loob ng lumang pitaka na naiwan sa bulsa ng pantalon nito upang ma-iproseso agad ang admission.
Ngunit laking gulat ng doktora nang bumungad sa kanya hindi ang isang ordinaryong ID, kundi isang napakaluma at kupas na litrato na maingat na nakabalot sa malinaw na plastik.
Sa litratong iyon, nakita niya ang larawan ng dalawang paslit na masayang nakangiti sa ilalim ng isang malaking puno ng mangga sa probinsya. Ang batang babae ay nakasuot ng puting damit, habang ang batang lalaki ay may hawak na isang puting rosas.
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Valerie at nanlaki ang kanyang mga mata. Ang batang iyon ay walang iba kundi siya, at ang batang lalaki ay ang kanyang pinakamatalik na kababata na nagngangalang Cardo.
Dalawampung taon na ang nakararaan, bago umalis ang pamilya ni Valerie pa-Maynila, ipinangako ni Cardo na araw-araw siyang bibigyan ng puting rosas upang hindi siya malungkot kahit magkalayo sila.
Hindi alam ng doktora na nawalan pala ng pandinig si Cardo dahil sa matinding lagnat. Sa kabila nito, palihim siyang hinanap ng binata at masayang nagbantay sa labas ng ospital nang matuklasan nito kung saan siya nagtatrabaho. Hindi nagpakilala ang lalaki dahil sa tindi ng hiya sa kanyang kapansanan.
Bumuhos ang masaganang luha mula sa mga mata ni Dra. Valerie habang mahigpit na hinawakan ang malamig na kamay ng walang malay na lalaki.
Nang unti-unting imulat ni Cardo ang kanyang mga mata, sinalubong siya ng isang mainit, mahigpit, at emosyonal na yakap. Ginamit ni Valerie ang kaunting sign language na hindi niya nakalimutan mula pagkabata upang sabihing hindi na niya muling iiwan ang lalaking tahimik at tapat na nagmamahal sa kanya.
Ang inakalang malagim na trahedya sa kalsada ay naging napakagandang simula ng isang wagas at panghabambuhay na pag-ibig na nagpatunay na ang tadhana ay laging gagawa ng paraan.
Patuloy tayong maniwala na darating ang tamang tao na magmamahal sa atin nang totoo at buo sa tamang panahon, kaya i-share niyo na ang inyong mga nakakakilig na kwento at patunayan natin na may forever, mga ka-SAY! 
