Sinurpresa Ko Ang Aking Asawa Sa Kanyang Flight Matapos Ang 22 Taong Kasal… Ngunit Nang Makita Ko Siyang Hinahalikan Ang Aking Kapatid At Narinig Ang Kanilang Plano, Inihanda Ko Ang Kanilang Malagim Na Katapusan Bago Pa Man Lumapag Ang Eroplano!
Ako si Carmen, apatnapu’t limang taong gulang at CEO ng sarili kong kumpanya. Dalawampu’t dalawang taon na kaming kasal ni Eduardo. Ibinigay ko sa kanya ang lahat, pati na rin sa aking nakababatang kapatid na si Lorena na pinatira ko sa aking condo.
Nang magpaalam si Eduardo na mayroon siyang “urgent business trip” sa Singapore, lihim akong bumili ng first-class ticket sa parehong flight upang surpresahin siya para sa aming anibersaryo. Ngunit ang surpresa ay bumalik sa akin nang daan-daang beses na mas masakit.
ANG HALIK SA BOARDING GATE
Maaga akong dumating sa airport. Habang naglalakad ako patungo sa VIP lounge, nakita ko si Eduardo. Ngunit hindi siya mag-isa. Nakapulupot sa kanyang braso ang isang babae. Nang lumingon ito, muntik ko nang mabitawan ang aking bag.
Si Lorena! Ang sarili kong kapatid!
Nagtago ako sa likod ng isang poste. Kinuha ko ang aking cellphone at in-on ang video camera.
“Babe, salamat at sumama ka. Akala ng tanga kong asawa, nagtatrabaho ako ngayon. Masyado siyang busy kaya madali siyang lokohin,” nakangising sabi ni Eduardo habang hinahaplos ang buhok ng kapatid ko.
“Nakakasawa na ring magtago sa condo na binabayaran niya. Gusto ko na tayong maging malaya,” maarte at malambing na sagot ni Lorena, bago niya hinalikan si Eduardo sa labi nang buong pusok.
Nanginig ang buong katawan ko. Ipinagpalit ako ng asawa ko sa sarili kong dugo’t laman!
Kung aawayin ko sila ngayon, gagawa lang sila ng eksena. Hahayaan ko silang sumakay. Gusto kong malaman kung hanggang saan aabot ang kawalang-hiyaan nila.
ANG MALAGIM NA SIKRETO SA EROPLANO
Nang mag-boarding na, tahimik akong sumunod. Pumasok sila sa First Class cabin. Sinuwerte ako dahil ang nakuha kong upuan ay eksaktong nasa likuran nila. Dahil nakasuot ako ng malaking sumbrero at sunglasses, hindi nila ako napansin.
Habang nagkwekwentuhan sila sa himpapawid, palihim kong binuksan ang voice recorder ng aking telepono. Ang mga sumunod kong narinig ay mas malala pa sa simpleng pagiging T.aksil.
“Dala mo ba ang mga dokumentong may pekeng pirma ni Carmen?” seryosong tanong ni Lorena.
“Oo. Maibebenta na natin ang 70% ng shares ng kumpanya niya bukas. I-ta-transfer natin ang milyun-milyong dolyar sa offshore account ko,” sagot ni Eduardo. “At wag kang mag-alala pag-uwi natin. Bayad na ang mekaniko na aayos sa sasakyan niya.”
“Mawawalan ng preno ang kotse niya?” excited na tanong ni Lorena.
“Eksakto. Kapag P.atay na siya sa aksidente, hindi lang ang pera ang makukuha natin, kundi pati na rin ang malaking life insurance niya na nakapangalan sa akin.”
Parang tumigil ang pagtibok ng puso ko. Pinaplano nilang nakawin ang kumpanya ko at P.atayin ako pag-uwi nila!
ANG TAHIMIK NA PAG-ATAKE
Sa halip na umiyak, naramdaman ko ang pagyelo ng aking emosyon. Hindi ako magiging biktima ng sarili kong kapatid at ng lalaking pinakain ko. Ipaparanas ko sa inyo ang tunay na impyerno.
Nagbayad ako para sa in-flight Wi-Fi connection ng eroplano. Habang nagpapakasarap silang mag-K.abit, mabilis akong nagpadala ng mensahe.
Ipinadala ko ang video at ang voice recording sa aking head corporate lawyer at sa isang kaibigang hepe ng P.ulisya. Inutusan ko ang aking abogado na i-freeze ang lahat ng bank accounts at kanselahin ang lahat ng credit cards ni Eduardo at Lorena. Nakipag-ugnayan din ang mga awtoridad sa Interpol at airport security ng Singapore.
Nag-reply ang aking abogado: “Done, Madam. The authorities are waiting at the gate.”
ANG PAGLAPAG NG KARMA
Lumapag ang eroplano sa Changi Airport. Masayang nag-uusap sina Eduardo at Lorena, handa nang bumaba upang kunin ang aking yaman.
Dahan-dahan akong tumayo mula sa kanilang likuran. Hinubad ko ang aking sumbrero at sunglasses. Yumuko ako nang bahagya sa pagitan ng kanilang mga upuan.
“Sana ay naging komportable ang flight ninyong dalawa,” malamig kong bati sa kanilang mga tainga.
Sabay silang lumingon. Nang makita nila ang aking mukha, nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga pisngi. Nalaglag ang bag ni Lorena. Nanlaki ang mga mata ni Eduardo na parang luluwa mula sa gulat.
“C-Carmen?! A-Anong ginagawa mo rito?!” natatarantang sigaw ni Eduardo, nanginginig ang buong katawan.
“A-Ate?! P-Pakinggan mo kami… m-misunderstanding lang ‘to!” nauutal at namumutlang palusot ni Lorena, pilit na lumalayo at mabilis na binibitawan ang braso ni Eduardo na kanina lamang ay yakap-yakap niya.
Ngumisi ako nang matalim.
“Misunderstanding? Ang pagpaplano ninyong nakawin ang kumpanya ko, o ang pag-arkila mo ng mekaniko para P.atayin ako pag-uwi natin?” madiin kong sagot na nagpasinghap sa mga flight attendants na nakikinig.
ANG KATAPUSAN NG MGA T.AKSIL
“I-Imposible… p-paano mo nalaman?!” halos hindi makahingang tanong ng T.aksil kong asawa.
“Dahil nandito lang ako sa likuran niyo buong flight. At by the way, frozen na ang lahat ng accounts ninyo. Wala na kayong pera.”
Gaya ng inasahan ko, bago pa man sila makapag-isip ng palusot o paraan para tumakas, pumasok mula sa pintuan ng eroplano ang mga Singaporean Police na kanina pa nakaabang, kasama ang mga airport security.
“Mr. Eduardo at Miss Lorena, we have received an urgent alert from the Philippine authorities. You are under arrest for Conspiracy to Commit M.urder and Corporate Fraud,” matigas na pahayag ng opisyal.
“Hindi! Carmen, parang awa mo na! Asawa mo ako! Pamilya tayo!” humahagulgol at nagwawalang iyak ni Eduardo habang pinoposasan ng mga awtoridad.
“Ate! Dugo at laman mo ako! Wag mo akong ipa-K.ulong sa ibang bansa!” tili ni Lorena habang lumuluhod sa aisle ng eroplano.
Tiningnan ko sila nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Ang pamilya ay hindi nagpaplanong P.atayin ang sarili nilang kadugo para sa pera. Enjoy your new life behind bars.”
Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng eroplano habang nag-iiyakan at pinagtitinginan ng lahat ng pasahero nang may matinding pandidiri. Bumalik ako sa Pilipinas nang ligtas at malaya, habang ang dalawang demonyong nagtangkang kumuha ng buhay at yaman ko ay nabubulok na ngayon sa loob ng malamig na selda.
MORAL NG KWENTO: Ang labis na kasakiman sa pera at ang pagtataksil sa mga taong nagmamahal sa iyo nang tapat ay laging may katumbas na malagim na karma. Huwag mong isiping dahil tahimik at mabait ang isang tao ay maaari mo na siyang gawing mangmang. Kapag ang isang mabuting tao ay napuno at inihanda ang kanyang H.iganti, ang katotohanan ay laging mananaig at ang iyong sariling mga kasinungalingan ang siya mismong wawasak sa iyo.
